แต่พวกเขาก็ยังมีสติอยู่
อย่าว่าแต่ตอนนี้พลังตราเผ่าถูกผนึกไว้เลย ต่อให้พลังตราเผ่าไม่ได้ถูกผนึก คนห้าคนจากเผ่าของพวกเขาก็ไม่มีทางสู้คนสิบคนจากเผ่านกกระจอกครามได้
ยิ่งไปกว่านั้น เผ่าตรงหน้ายังจุดไฟเป็นด้วย!
นั่นหมายความว่าเผ่านี้แข็งแกร่งมาก ถึงได้มีกระดูกวูเหลือเฟือสำหรับใช้ก่อไฟ
แม้เผ่าของพวกเขาจะมีกระดูกวูธาตุไฟอยู่เหมือนกัน แต่ก็เหลือแค่ชิ้นเดียวแล้ว
หากไม่ใช่เพราะถึงคราวคับขัน จำเป็นต้องใช้ไฟขับไล่สัตว์ร้าย วูของพวกเขาคงไม่มีทางใช้กระดูกวูชิ้นนี้เด็ดขาด
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงต้องกินเนื้อดิบมาสองฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาวแล้ว
ในที่สุด เมื่อเห็นว่าเนื้อย่างในมือของคนเผ่านกกระจอกครามเหลือน้อยลงเรื่อย ๆ นักรบตราเผ่าทั้งสองก็ทนไม่ไหว พวกเขามองหน้ากันแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ทั้งคู่รีบวิ่งกลับไปยังก้อนหินใหญ่ของเผ่าตน หยางเฉิงได้ยินเสียงพวกเขาคุยกันจ้อกแจ้กอย่างดุเดือดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนัก สองคนที่เพิ่งจากไปก็วิ่งกลับมา
แต่คราวนี้ หนึ่งในนั้นแบกซากสัตว์ร้ายขั้นเจ็ดไว้บนบ่า
“ปึง!”
ซากสัตว์ร้ายขั้นเจ็ดถูกโยนลงบนก้อนหินใหญ่ของเผ่านกกระจอกครามอย่างแรง
“พวกเราเอานี่มาแลกเนื้อในมือพวกเจ้า!”
นักรบตราเผ่าคนนั้นชี้ไปยังเนื้อย่างในมือหยางเฉิง