เหล่าเผ่าที่แลกได้ปลาเค็มตากแห้งกับเนื้อสัตว์ร้าย ต่างจากไปท่ามกลางสายตาอิจฉาของคนรอบข้าง เพื่อกลับไปแบ่งปันกับคนในเผ่าของตน
ส่วนคนที่แลกอะไรไม่ได้ เมื่อเห็นก้อนหินใหญ่ของเผ่านกกระจอกครามซึ่งไม่มีทั้งเนื้อสัตว์ร้ายและปลาเค็มตากแห้งวางอยู่ ก็ได้แต่มองเป็นครั้งสุดท้ายอย่างไม่ยินยอม ก่อนจากไปเช่นกัน
“เหยียนหู แล้วก็ท่านหมอผี ข้าจะมาหาพวกท่านอีกคราวหน้า ตอนนี้ข้าจะกลับไปเอาปลาแห้งให้คนในเผ่ากินกัน”
สือลี่ทักทายเหยียนหูกับหยางเฉิง จากนั้นก็รีบกลับไปพร้อมนักรบตราเผ่าอีกสองคนอย่างอดใจรอไม่ไหว
“ฮ่า ๆ ได้เลย!”
เหยียนหูหัวเราะอย่างเปิดเผย
“ต้องมานะ!”
หยางเฉิงตะโกนไล่หลังสือลี่ไปด้วยน้ำเสียงจริงใจสุด ๆ
เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่สือลี่โผล่มาขัดจังหวะ หยางเฉิงคงแอบส่งฉางเจี่ยวกับม่ายไปอ้อมหลังฝูงชนให้ช่วยเป็นหน้าม้าแล้ว!
สือลี่ที่เดินนำอยู่ข้างหน้า ซาบซึ้งใจจนแทบร้องไห้
เผ่านี้ช่างมีน้ำใจเหลือเกิน
เนื้อที่บรรพเทพแม่น้ำใหญ่ประทานให้ เอาออกมาขายกันง่าย ๆ เลยหรือเนี่ย ของดีที่ใคร ๆ ก็แย่งกันซื้อ ยังขายให้เผ่าของเขาตั้งสองชิ้น แถมยังให้อีกนิดหน่อยด้วย
ดีจริง ๆ!
เป็นมิตรสุด ๆ!
งานแลกเปลี่ยนคราวนี้ทำให้เขาได้เพื่อนแท้เพิ่มมาตั้งสองคน ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ!
เอ๊ะ จริงสิ ลืมถามอีกแล้วว่าพวกเขาเป็นเผ่าอะไร คราวหน้าต้องถามให้ได้