“เยี่ยมไปเลย ขอบคุณนะ!”
คนยุคดึกดำบรรพ์นี่หลอกง่ายจริง ๆ พอหยางเฉิงให้เนื้อรมควันสือลี่เพิ่มอีกชิ้น ใบหน้าของสือลี่ก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้งทันที
หลังตกลงเรื่องแลกเปลี่ยนกันได้แล้ว
สือลี่ก็ให้คนในเผ่าที่อยู่ด้านหลังวางซากสัตว์ร้ายระดับเจ็ดซึ่งแบกอยู่บนบ่าลง
คนในเผ่าคนนั้นลังเลอยู่บ้าง แม้สัตว์ร้ายระดับเจ็ดจะไม่ใช่สัตว์ที่เผ่าสิงโตคลั่งล่าได้ยากอะไรนัก แต่คราวนี้พวกเขาก็นำซากสัตว์ร้ายระดับเจ็ดมาในพิธีแลกเปลี่ยนถึงเจ็ดแปดตัว แถมยังมีซากสัตว์ร้ายระดับหกอีกสองตัวด้วยซ้ำ
แต่ต้องเอาซากสัตว์ร้ายระดับเจ็ดไปแลกกับปลาเค็มตากแห้งชิ้นหนึ่ง ซึ่งมีขนาดไม่ถึงหนึ่งในยี่สิบของตัวมันเอง แบบนี้ขาดทุนเกินไปแล้วกระมัง?
ทว่าสือลี่เป็นนักรบตราเผ่าขั้นหก ทั้งยังเป็นหัวหน้าหน่วยล่าของเผ่าสิงโตคลั่ง คำสั่งของเขาจะไม่ทำตามก็ไม่ได้
คนในเผ่าสิงโตคลั่งคนนั้นจึงทำได้เพียงวางซากสัตว์ร้ายระดับเจ็ดลงบนโขดหินใหญ่ทั้งที่ไม่เต็มใจ
ทันทีที่ซากถูกวางลง สือลี่ก็รีบหยิบปลาเค็มตากแห้งขึ้นมา ฉีกออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่ปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าฟินสุด ๆ
กินไปหนึ่งชิ้นแล้ว สือลี่ก็ฉีกอีกสองชิ้นยื่นให้เหล่านักรบตราเผ่าสองคนที่พามาด้วย
นักรบตราเผ่าทั้งสองเห็นสือลี่ทำหน้าฟินขนาดนั้นก็อดสงสัยไม่ได้ ของที่เรียกว่าปลาเค็มตากแห้งนี่อร่อยขนาดนั้นจริงหรือ?