เห็นไหมล่ะ พอเหยียนหูกับพวกวางปลาแห้งลงบนโขดหินใหญ่ ชนเผ่าเล็ก ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มนั่งไม่ติดแล้ว
พวกเขาเพิ่งได้กินปลาแห้งเค็มที่ตากเกลือจนแห้ง คนที่ไม่เคยกินปลาแห้งเค็มมาก่อน พอได้ลองเป็นครั้งแรกก็อร่อยจนแทบจะกลืนลิ้นตัวเองเข้าไปด้วย
ปลาแห้งตัวเล็ก ๆ 5 ตัวถูกกินจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่เศษเดียว ต่อให้เป็นนิ้วมือที่เปื้อนปลาแห้งเค็ม พวกเขาก็ยังเลียซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายแม้แต่นิ้วมือดำปี๋ก็สะอาดเอี่ยม จนแทบจะสะอาดเท่าตอนเพิ่งเกิดมาเลยทีเดียว
พวกเขายังอยากกินต่อ พอเห็นเผ่านกกระจอกครามเอาปลาแห้งมาวางบนโขดหินใหญ่ ดวงตาก็พลันเป็นประกาย
หลายคนปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นักรบตราเผ่าขั้นเจ็ดซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มจะกัดฟัน หยิบดาบกระดูกที่ดูดีที่สุดบนโขดหินใหญ่ของพวกตน แล้วเดินเข้ามา
«ข้าจะเอาดาบกระดูกเล่มนี้มาแลกเนื้อชิ้นนั้น»
นักรบตราเผ่าผู้นั้นชี้ดาบกระดูกในมือ ก่อนจะชี้ไปยังปลาแห้งยาวประมาณ 30 เซนติเมตรที่วางอยู่ตรงหน้าเผ่านกกระจอกคราม
«แลกได้ แต่ดาบกระดูกในมือเจ้าใช้แลกไม่ได้» หงหยาส่ายหน้าตอบ
ในหมู่นักรบตราเผ่า หงหยาเป็นคนหัวไว หยางเฉิงจึงให้เขายืนอยู่หลังโขดหินใหญ่เพื่อทำการแลกเปลี่ยน
«ไม่ได้หรือ?»
นักรบตราเผ่าผู้นั้นขมวดคิ้ว แค่ดาบกระดูกเล่มเดียวก็ยังแลกไม่ได้ จู่ ๆ เขาก็เริ่มไม่อยากแลกขึ้นมา
แต่เมื่อนึกถึงรสชาติแสนอร่อยของปลาแห้งเค็ม เขาก็รีบกลับไปหลังโขดหินใหญ่ของชนเผ่าตน แล้วหยิบดาบกระดูกมาเพิ่มอีก 2 เล่ม