หยางเฉิงเป็นวู และมีสถานะสูงสุดในเผ่านกกระจอกคราม
เขาพูดอะไร ก็ต้องเป็นอย่างนั้น
ในเมื่อหยางเฉิงบอกว่าไม่มีปัญหา ก็ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน
อีกอย่าง เหยียนหูก็มั่นใจว่าตัวเองควบคุมแรงได้ ไม่ทำให้วูบาดเจ็บ
“ได้ วู งั้นข้าพุ่งเข้าไปแล้วนะ” เหยียนหูตะโกนเตือน
หลังจากเตือนแล้ว เหยียนหูก็พุ่งเข้าใส่หยางเฉิงด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาห์
ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนไม่ถึง 50 เมตร ด้วยความเร็วของเหยียนหู เขาใช้เวลาเพียง 3-4 วินาทีก็ไปถึงได้
เมื่อเห็นเหยียนหูพุ่งเข้าใส่หยางเฉิงด้วยท่าทีจริงจัง ความเร็วสูงลิ่ว และดุดันสุดขีด
ผู้คนที่ยืนดูอยู่ต่างกลั้นหายใจ หัวใจแทบจะหล่นไปอยู่ตาตุ่ม!
ส่วนหยางเฉิงซึ่งเป็นเป้าหมายของเหยียนหู ยิ่งรู้สึกได้ชัดเจนกว่าใคร
เขารู้สึกราวกับมีเสือดุร้ายตัวหนึ่งกำลังจ้องล็อกเป้าหมายอยู่ แรงกดดันอันดุดันนั้นทำให้หยางเฉิงอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ราวกับวินาทีถัดไปจะถูกเสือพุ่งเข้าขย้ำและกดทับลงกับพื้น
หยางเฉิงเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมนักรบตราเผ่าจึงเป็นกำลังหลักของเผ่า หากขาดนักรบตราเผ่าไป เผ่าก็จะล่มสลาย
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย แค่แรงกดดันที่นักรบตราเผ่าแสดงออกมาอย่างง่ายดาย ก็เพียงพอจะข่มมนุษย์ดึกดำบรรพ์ที่ยังไม่ปลุกพลังตราเผ่าได้ถึง 4-5 คนแล้ว!
ทว่า จู่ ๆ พลังวูในร่างหยางเฉิงก็หมุนเวียน แรงกดดันที่เหยียนหูแผ่ออกมาถูกคลี่คลายอย่างง่ายดาย ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น