“ตื่นได้แล้ว”
หยางเฉิงเดินเข้าไปเขย่าพวกนางทั้งสาม
“วู ท่านมาแล้ว...”
ซิ่งดูเหมือนยังไม่ตื่นดี หลังถูกหยางเฉิงเขย่าจนลืมตาขึ้น นางก็ยังงัวเงีย ก่อนจะพลิกตัวมากอดขาของเขาไว้
จากนั้นนางก็คลอเคลียอยู่พักหนึ่ง แล้วผล็อยหลับไปอีกครั้ง
ส่วนเหยียนหลินหาวหวอด ก่อนจะล้มตัวลงนอนต่อ ต่อให้เขาเขย่าก็ไม่ยอมตื่น
มีเพียงเซี่ยที่ถูกหยางเฉิงเขย่าจนตื่น นางหาวแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
พอเห็นหยางเฉิงอยู่ตรงหน้า นางก็นึกขึ้นได้ว่าเขาคงเห็นท่าทางตอนนอนของนางเมื่อครู่แล้ว ใบหน้าจึงแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความเขินอาย
หยางเฉิงจับซิ่งที่เกาะขาตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แล้วดึงหูเสือของเหยียนหลินเบา ๆ ให้นางลุกขึ้นตาม
“ตื่นกันได้แล้ว ถึงเวลาทำงาน!”
“ไม่เอา ไม่เอา ง่วงจะตาย เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ดึกมากแล้ว”
เหยียนหลินกับซิ่งถูกหยางเฉิงดึงให้ลุกขึ้น แต่ยังคงปรือตาง่วงงุน อยากกลับไปนอนต่อใจจะขาด
“ถ้าไม่ลุกมาทำงาน ก็ไม่มีอะไรกินนะ” หยางเฉิงขู่พวกนาง
“ไม่มีอะไรกินเหรอ?”
สาวหูสัตว์ทั้งสองได้ยินคำนี้ทั้งที่ยังงัวเงีย พลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันที
“วู พวกเราจะทำงาน พวกเราอยากกินข้าว!”
เหยียนหลินกับซิ่งกอดแขนหยางเฉิงไว้คนละข้าง พลางอ้อนวอน
พวกนางเคยผ่านช่วงเวลาที่ถูกเผ่าลิงดำขับไล่ออกจากแผ่นดินบรรพชนมาแล้ว
ตอนนั้นขวัญกำลังใจของเผ่าตกต่ำ ทั้งยังต้องหนีเอาชีวิตรอด นักรบตราเผ่าจึงล่าสัตว์ดุร้ายได้ยากเย็นแสนเข็ญ