หลังจากหายตกตะลึง ทุกคนก็รีบเดินเข้าไปใกล้ตาข่ายที่ถักจากเถาวัลย์ด้วยความตื่นเต้น
พวกเขามองลวดลายหยาบ ๆ บนตาข่าย อยากยื่นมือไปลูบ แต่ก็ไม่กล้าแตะ
ท่าทางราวกับกลัวว่าตาข่ายจะพังเพราะถูกลูบ
หยางเฉิงเห็นท่าทีระมัดระวัง ทั้งตื่นเต้นทั้งไม่กล้าแตะของพวกเขาแล้วก็อดขำไม่ได้ จึงกล่าวว่า “ไม่เป็นไร อยากจับก็จับได้เลย นี่เป็นแค่เครื่องมือสำหรับล่าสัตว์เท่านั้น”
พอได้ยินหยางเฉิงพูด ทุกคนก็วางมือลงบนตาข่ายอย่างช้า ๆ แล้วลูบคลำอย่างละเอียด
“ว้าว! ทำจากเถาวัลย์จริง ๆ ด้วยเหรอ?”
“นี่มันยังไงกัน? ของที่ทำจากเถาวัลย์จะขังเหยียนหูไว้ได้ด้วยเหรอ?”
“สุดยอดไปเลย สุดยอดจริง ๆ วูเก่งเหลือเกิน ของที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ยังทำออกมาได้!”
……
เหล่าสมาชิกเผ่าพากันลูบตาข่ายไปพลางพูดคุยอย่างตื่นเต้นไปพลาง
ตอนนั้นเอง เหยียนหูก็ถูกปล่อยออกมาจากตาข่าย
เขาเองก็หลงรักตาข่ายผืนนี้จนแทบวางไม่ลง ร้องขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “วู ที่แท้ทั้งเช้าเจ้าไม่กินข้าวก็มัวทำเครื่องมือนี่อยู่นี่เอง เครื่องมือที่เรียกว่า ‘ตาข่าย’ นี่สุดยอดเกินไปแล้ว!”
เหยียนหูเอ่ยชมก่อน แล้วจึงพูดอย่างกังวลว่า “แต่วู ถึงตาข่ายนี่จะยอดเยี่ยม แต่คงขังได้แค่สัตว์ร้ายระดับต่ำเท่านั้น ถ้าเจอสัตว์ร้ายระดับกลาง คงดิ้นหลุดได้ง่าย ๆ”
“เฮ้ เหยียนหู เจ้านี่โลภเกินไปแล้วมั้ง?” เหมาพูดอย่างตื่นเต้น “ขังสัตว์ร้ายระดับต่ำได้ก็ดีถมไปแล้ว มีตาข่าย อย่างน้อยตอนรับมือกับสัตว์ร้ายระดับต่ำ พวกเราก็ไม่ต้องเจ็บตัวจากเหตุไม่คาดฝันกันบ่อย ๆ อีก”