“จุดไฟได้แล้ว!” หยางเฉิงเอ่ยขึ้น
ได้ยินดังนั้น เหยียนหลินที่รออยู่ข้าง ๆ มานานก็รีบนั่งยอง ใช้พลองไม้เล็ก ๆ ในมือถูไปมากับฟืนแห้ง
ตอนนี้นางจุดไฟได้คล่องขึ้นเรื่อย ๆ พลองไม้เล็ก ๆ หมุนเร็วเสียจนกลายเป็นภาพติดตา ไม่ถึงหนึ่งนาที กองไฟก็ลุกพรึ่บขึ้นบนฟืนแห้ง
เห็นภาพนั้น หยางเฉิงก็แอบโล่งใจในใจ พลางยกนิ้วให้ความเฉลียวฉลาดของตัวเอง
โชคดีที่ตอนสอนชิวเย่กับชิวเฉ่า เขาให้เซี่ยเป็นคนสอน ไม่ได้ให้เหยียนหลินสอน ไม่อย่างนั้นสองพี่น้องชิวเย่คงรู้สึกว่าตัวเองขาดทุนยับเยิน!
เมื่อไฟติดแล้ว หยางเฉิงก็ไม่คิดทำอะไรให้วุ่นวายอีก รับกิ่งไม้ที่กำลังลุกไหม้จากมือเหยียนหลินมา แล้วเดินไปจุดไฟตามช่องว่างทั้งสี่ที่เว้นไว้ก่อนหน้านี้ทีละช่อง
ตอนถมดิน หยางเฉิงสั่งให้คนสับหญ้าแห้งกับใบไม้แห้งให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ โดยเฉพาะ เพราะพวกมันจะได้ไม่ไหม้เร็วเกินไป
หลังยื่นกิ่งไม้เข้าไป เขาเห็นเพียงเศษหญ้าแห้งกับใบไม้เล็ก ๆ ค่อย ๆ ลุกไหม้ มีควันบาง ๆ ลอยขึ้นมา แทบไม่มีเปลวไฟลุกโชน
คนอื่นพากันร้อนใจ แต่เมื่อเห็นเช่นนี้ หยางเฉิงกลับถอนหายใจโล่งอก เพราะนี่แหละคือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ
หญ้าแห้งกับใบไม้ไม่ได้ไหม้พรึ่บเดียว แต่ค่อย ๆ มอดไหม้ ทำให้ในหลุมเก็บความร้อนได้มากขึ้น อุณหภูมิจึงไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก
หลังเฝ้าดูอีกครู่จนแน่ใจว่าไฟไม่ดับ หยางเฉิงก็ใช้โคลนเหลวปิดช่องจุดไฟทั้งสี่ช่อง โดยเหลือรูเล็ก ๆ เส้นผ่านศูนย์กลางไม่ถึงครึ่งเซนติเมตรไว้ให้แต่ละช่องระบายอากาศ