r /> Pหยางเฉิงไม่ได้ดุทุกคน ปล่อยให้เล่นกันต่อไป
อย่างไรเสีย เมื่อครู่เขาก็ดูแล้วว่าต้นไม้ที่โค่นลงมามีมากกว่าสองร้อยต้น เพียงพอใช้ไปก่อนแล้ว ขั้นต่อไปก็แค่ถางเส้นทางและขุดฐานราก
หยางเฉิงเดินตรวจเส้นทางตามแผนอีกครั้ง นอกจากต้นไม้เล็ก ๆ ไม่กี่ต้นก็มีแต่ทุ่งหญ้า เขาจึงเห็นว่าพร้อมแล้ว เริ่มขุดฐานรากได้
ตอนกลับมาถึงลานโล่ง
เกือกม้าสองอันเดิมกลายเป็นหกอันแล้ว แถมคนที่เล่นไม่ได้มีแค่นักรบตราเผ่า ยังมีสาวหูสัตว์อีกห้าคน แม้แต่คนในเผ่าบางส่วนก็แวะมาดูความครึกครื้นแล้วลงไปเล่นด้วย
ตอนนี้ทุกคนต่างถือวงล้อไม้ในมือ โยนแข่งกันไปยังตอไม้ที่อยู่ไกลออกไป วัดกันว่าใครโยนได้แม่นกว่า
“แค่ก ๆ”
หยางเฉิงกระแอมเบา ๆ สองครั้ง
เสียงกระแอมนี้ช่างมีอานุภาพเหลือเกิน พอคนในเผ่าได้ยินก็พากันชะงัก ราวกับนักเรียนที่แอบเล่นกันตอนชั่วโมงอ่านหนังสือ แล้วได้ยินเสียงฝีเท้าครูประจำชั้นอยู่นอกหน้าต่าง
พริบตาเดียว คนที่กำลังเล่นกันอยู่ก็ทำตัวเรียบร้อยขึ้นมาทันที ไม่กล้าเล่นต่ออีก
“เอาละ ต่อไปทุกคนเล่นได้หลังมื้อเย็น แต่ตอนกลางวันห้ามเล่น”
หยางเฉิงประกาศ ก่อนสั่งให้คนเก็บตอไม้กับวงล้อไม้ที่แต่ละคนถืออยู่ จากนั้นก็ให้นักรบตราเผ่าอยู่ต่อ ส่วนคนอื่นแยกย้ายไปทำงานของตัวเอง
พอคนอื่นไปหมดแล้ว หยางเฉิงก็เดินไปหาเหยียนหู
“เหยียนหู”
หยางเฉิงเพิ่งเรียกไปคำเดียว เหยียนหูก็ทำหน้าเจื่อนด้วยความละอาย “วู ต่อไปข้าไม่กล้าอีกแล้ว...”