เช้าวันต่อมา หยางเฉิงตื่นขึ้น แล้วค่อย ๆ ยกขาสาวหูสัตว์สองคนที่พาดทับตัวเขาออก
หลังล้างหน้าล้างตาด้วยน้ำสะอาดในถ้ำเรียบร้อย เขายังเดินออกไปไม่พ้นปากถ้ำ ก็ได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกของคนกลุ่มหนึ่งดังมาจากด้านนอก
หยางเฉิงสงสัย รีบก้าวออกจากถ้ำไปดู
ก็เห็นเขี้ยวสั้นกำลังวิ่งวนรอบลานกว้างอยู่ไกล ๆ สภาพเหนื่อยหอบราวกับหมาตาย ขณะที่เหยียนหูกับคนอื่น ๆ ยืนตะโกนเชียร์และปรบมือกันอยู่ข้าง ๆ
“เกิดอะไรขึ้น?” หยางเฉิงเดินเข้าไปถามอย่างสงสัย
“วู ท่านมาแล้ว”
เหยียนหูทักทายหยางเฉิงก่อน จากนั้นก็ชี้ไปทางเขี้ยวสั้นพลางหัวเราะ “เจ้านั่นเป็นฝ่ายบอกเองว่าอยากลองใช้ป้ายกระดูกวูที่ท่านให้มา พวกเราก็เลยคอยดูให้เขาใช้อยู่นี่แหละ
พูดถึงเรื่องนี้ ป้ายกระดูกวูที่ท่านให้มานี่สุดยอดจริง ๆ พลังวูเต็มเปี่ยมมาก หลังจากท่านไป เขี้ยวสั้นก็เริ่มวิ่งจนถึงตอนนี้ พลังวูในป้ายยังไม่หมดเลย!”
“หา? เขาวิ่งมาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เลยหรือ?”
“ใช่น่ะสิ พวกเราคอยดูอยู่ข้าง ๆ ตลอด”
“พวกเจ้าไม่ได้นอนกันเลยหรือ? ไม่ง่วงบ้างหรือไง?”
“มีป้ายกระดูกวูวิชาปลุกสติที่ท่านให้มา พวกเราจะง่วงได้ยังไงล่ะ”
เหยียนหูตอบอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา แถมยังละสายตาจากเขี้ยวสั้น หันมามองหยางเฉิงอย่างแปลกใจว่าทำไมวันนี้ถึงถามอะไรแบบนี้
“……”
บางที มีเพียงอีโมติคอน “/เช็ดเหงื่อ” ในหน้าต่างแชตเท่านั้น ที่จะบรรยายความรู้สึกของหยางเฉิงตอนนี้ได้