“ถ้าอย่างนั้น...”
หยางเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “พวกเจ้าตัดต้นไม้ตรงด้านหน้าถ้ำของเผ่า ซึ่งอยู่ไกลออกไปก่อนเถอะ”
“ท่านวู จะให้ตัดสักกี่วันหรือ?” เหยียนหูถาม
“ตัดสักสี่วันก่อน”
ปากถ้ำหันไปทางทิศเหนือ
ทางนั้นเปิดโล่งที่สุด และยังมีต้นไม้มากที่สุดด้วย ตอนนี้ต้นไม้ขวางการสร้างกำแพงอยู่
หยางเฉิงสอนคำว่า “วัน” ให้เผ่านกกระจอกครามมานานแล้ว ตอนแรกพวกเขาเรียกช่วงเวลาหนึ่งวันเหมือนเผ่าเถาว่า “ตะวันตกดินหนึ่งครั้ง”
“ได้ ท่านวู พวกเราทำตามที่ท่านบอก”
เหยียนหูไม่ได้ใส่ใจนัก อย่างไรเสียก็เป็นการตัดต้นไม้ จะตัดตรงไหนก็เหมือนกัน
แต่หลังตอบรับแล้ว จู่ ๆ เหยียนหูก็มีสีหน้าลังเล ก่อนกล่าวว่า “ท่านวู ข้าสังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง รู้สึกว่าคนในเผ่าของเราดูไม่ค่อยปกติ”
ไม่ค่อยปกติหรือ?
หยางเฉิงใจหายวาบ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนทั้งเผ่า ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย
แต่เหตุใดเขาถึงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติบ้าง?
หยางเฉิงถามว่า “เหยียนหู ตรงไหนที่ไม่ปกติ?”
เหยียนหูมีสีหน้าเคร่งขรึม “ท่านวู ข้าพบว่าไม่ใช่แค่ข้าเท่านั้น ทุกคนง่วงตอนกลางวันมากกว่าเมื่อก่อนเยอะ โดยเฉพาะหลังกินเนื้อย่างแล้วจะยิ่งง่วง”
คนอื่น ๆ ต่างก็ทำหน้าเคร่งเครียดเช่นกัน คิดว่านี่เป็นเรื่องใหญ่!
พวกเขาเป็นนักรบตราเผ่า การควบคุมร่างกายเป็นพื้นฐานสำคัญที่สุดของนักรบตราเผ่า