หลังจากต้าสือแยกจากฉางกั่วกับพวกแล้ว ก็เร่งฝีเท้าสุดกำลัง พลังตราเผ่าทั้งหมดในร่างไหลลงไปที่ขา
ความเร็วนั้นไม่ต้องพูดถึง เร็วชนิดที่เรียกได้ว่าวิ่งได้ 10 เมตรใน 1 วินาที!
ต้าสือวิ่งสุดแรงเกิดเช่นนี้
ผ่านไปสิบกว่านาที เขาก็วิ่งกลับมาถึงเผ่านกกระจอกคราม
“ฮึ่ก... ฮึ่ก...”
ต้าสือหอบหายใจเสียงดัง
หงหยา ซึ่งกำลังเฝ้าทางเข้าเผ่าเห็นต้าสือวิ่งกลับมากะทันหัน ก็เอ่ยแซวว่า “เฮ้ ต้าสือ เป็นอะไรไป เจอสัตว์ร้ายระดับสูงมาหรือไง? ข้าเห็นข้างหลังก็ไม่มีสัตว์ร้ายไล่ตามมาสักตัว แล้วทำไมถึงวิ่งเหมือนหนีตายแบบนั้นล่ะ?”
นักรบตราเผ่าหลายคนที่ยืนอยู่ข้างเขาพากันหัวเราะ
“ไป... ไป...”
ต้าสือเหนื่อยจนแทบหายใจไม่ออก โบกมือพลางพูดว่า “ไปบอกวู มี...”
“บอกวูหรือ?”
พอได้ยินคำพูดของต้าสือ หงหยาก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ สีหน้าล้อเล่นพลันหายไป รีบถามว่า “ต้าสือ จะพูดอะไร? จะให้ไปบอกวูเรื่องอะไร?”
“บอกวู... ฮึ่ก... ฮึ่ก...”
ต้าสือยังคงหอบหายใจ ก้มตัวงอจนพูดไม่ออกเพราะเหนื่อยเกินไป
เห็นดังนั้น หงหยาจึงหันไปบอกว่า “เร็ว เอาน้ำมา!”
นักรบตราเผ่าคนหนึ่งรีบไปหยิบกระบอกไม้ไผ่มาจากจุดที่เก็บน้ำต้มสุกไว้ให้เย็น
ช่วงหลายวันนี้ เครื่องกรองน้ำที่มีอยู่เดิมไม่พอ หยางเฉิงจึงทำเพิ่มอีกห้าหกอัน แล้วให้ผู้เฒ่าหลายคนรับหน้าที่ต้มน้ำโดยเฉพาะ เมื่อน้ำเดือดแล้วก็เทใส่กระบอกไม้ไผ่สิบกว่ากระบอก ตั้งทิ้งไว้ให้เย็น หากคนในเผ่าคนไหนกระหายน้ำ ก็เดินมาดื่มได้เอง