ฉางกั่วกับต้าสือสบตากัน ต่างเห็นความกระอักกระอ่วนในแววตาของอีกฝ่าย
ทั้งคู่ต่างก็อับอาย จึงแอบใช้มือดันกันไปมา อยากให้อีกฝ่ายเป็นคนอธิบาย
ชิวเย่เห็นท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของพวกเขาแล้วขมวดคิ้ว “อะไรหรือ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
“เอ่อ... คือว่า...”
สุดท้ายฉางกั่วก็เป็นฝ่ายออกหน้า เขาทำสีหน้าขอโทษแล้วกล่าวว่า “คือว่า... นักรบชิวเย่ พวกท่านอาจต้องเสียเที่ยวแล้วล่ะ”
“ทำไม?”
“เพราะ... ตอนนี้เผ่าของพวกเรามีวูแล้ว”
“อะไรนะ? เผ่านกกระจอกครามของพวกเจ้ามีวูแล้วหรือ!”
“ใช่แล้ว วูคนก่อนเป็นคนเลือกเขาไว้ในช่วงท้าย ๆ ก่อนสิ้นชีวิต”
“อย่างนั้นหรือ...”
ชิวเย่ขมวดคิ้วแน่น
หากเผ่านกกระจอกครามมีวูแล้ว พวกเขาก็ยังไม่ต้องเผชิญภัยพิบัติถึงขั้นล่มสลายอย่างเร่งด่วน ในเมื่อเผ่ายังอยู่รอดต่อไปได้ ใครจะคิดไปสวามิภักดิ์ต่อเผ่าอื่นกัน
แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ พวกนางก็เสียเที่ยวเปล่าน่ะสิ แล้วจะทำภารกิจที่วูมอบหมายให้สำเร็จได้อย่างไร?
ชิวเย่ปวดหัวไม่น้อย ทั้งยังไม่ยอมแพ้
เผ่านกกระจอกครามจะมีวูเมื่อไรก็ได้แท้ ๆ ดันมาเลือกวูเอาตอนใกล้ถึงเส้นตาย ทำเอาเผ่าเถาของพวกนางต้องเดินทางมาเสียเที่ยว!
คนอื่น ๆ จากเผ่าเถาที่เดินทางมากับชิวเย่ต่างก็ขมวดคิ้วด้วยความกลัดกลุ้ม
ชิวเฉ่าก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบถามชิวเย่อย่างร้อนใจข้างหูว่า “พี่หญิง ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรดี?”
ชิวเย่ตอบว่า “ไปดูสถานการณ์ที่เผ่านกกระจอกครามก่อน ในเมื่อมาถึงแล้ว จะให้กลับไปมือเปล่าไม่ได้”