เมื่อเห็นหยางเฉิงจัดการเรื่องต่าง ๆ อย่างเป็นระเบียบทีละอย่าง หัวใจที่เมื่อครู่ของทุกคนร้อนรนแทบแย่ก็ค่อย ๆ สงบลง
จริงด้วย วูพูดถูก ต่อให้ผลลัพธ์เลวร้ายที่สุด เหยียนหูกับชางสือเลื่อนขั้นไม่สำเร็จ พวกเขาก็ยังมีตาข่ายนี่นา!
ทุกคนต่างเคยเห็นกับตาแล้วว่าตาข่ายเหนียวแน่นแค่ไหน ขนาดเหยียนหูระเบิดพลังตราเผ่าออกมา ยังดิ้นไม่หลุดอยู่พักใหญ่
ถึงนักรบตราเผ่าขั้นหกของเผ่าเถาจะมีพละกำลังมากกว่าเหยียนหูหลายเท่า ตาข่ายผืนเดียวอาจเอานางไม่อยู่ก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าตาข่ายสี่ห้าผืน หรือหกเจ็ดผืนจะเอานางไม่อยู่ด้วย!
พอคิดได้ดังนั้น ต้าสือ เหมา ไม้และคนอื่น ๆ ก็ปล่อยใจที่แขวนเติ่งลงมา ก่อนจะเริ่มตื่นเต้นขึ้นบ้าง
“ขอรับ วู พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้!”
รอช้าไม่ได้แล้ว ทุกคนขานรับเสร็จก็แยกย้ายไปจัดการธุระของตัวเอง
เผ่านกกระจอกครามเริ่มเคลื่อนไหวกันทั้งหมด ต่างขนตาข่ายที่ถักเสร็จแล้ว รวมถึงเถาวัลย์ที่ยังไม่ได้ถัก ไปซ่อนไว้ในป่า
ส่วนป้ายกระดูกวูที่ห้อยติดตัวอยู่ เหมาพวกเขาก็ถามหยางเฉิงว่าให้ซ่อนไว้ด้วยหรือไม่
หยางเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกว่าไม่ต้องซ่อน
ป้ายกระดูกวูไม่เหมือนตาข่าย แค่เห็นตาข่ายไม่กี่ครั้งก็ลอกเลียนแบบได้ง่าย ๆ แต่ป้ายกระดูกวูมีเพียงวูเท่านั้นที่ทำได้ ไม่มีทางเลียนแบบได้
ห้อยติดตัวไว้ หากเดี๋ยวเกิดการต่อสู้ขึ้นมาจริง ๆ ก็จะได้ใช้ทันที
ถึงจะไม่ได้สู้กัน ก็ยังใช้ข่มขวัญคนจากเผ่าเถาได้