ต้องรู้ก่อนว่าหยางเฉิงเพิ่งกลายเป็นวูได้ไม่ถึงสามวันด้วยซ้ำ!
ในช่วงสามวันนี้ เขากลับสร้างป้ายกระดูกวูขึ้นมาได้แล้ว ไม่รู้ว่าเก่งกว่าวูคนก่อนตั้งเท่าไร!
วูคนก่อนกว่าจะสร้างป้ายกระดูกวูแผ่นแรกได้หลังจากกลายเป็นวู ก็ใช้เวลาถึงสองปี หยางเฉิงกลับสร้างได้ตั้งแต่ตอนนี้ เช่นนั้นต่อไปเขาจะสร้างป้ายกระดูกวูที่มากกว่าและทรงพลังกว่านี้ได้อีกสักกี่แผ่นกัน?
พลังวูของหยางเฉิงคงยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ สินะ?
ชางสือกับม่ายไม่กล้าคิดเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจินตนาการถึงความสำเร็จในอนาคตของหยางเฉิงอย่างไร!
“เอาละ พวกเจ้าสองคนไม่ต้องตื่นเต้นเกินเหตุกันแล้ว”
หยางเฉิงเริ่มชินกับความคลั่งไคล้และเลื่อมใสที่คนในเผ่ามีต่อเขาแล้ว
ดังนั้นเมื่อเผชิญกับสายตาของชางสือกับม่าย เขาจึงสงบนิ่งได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
หยางเฉิงกล่าวว่า “พวกเจ้าสองคนช่วยคิดหาวิธีให้ข้าหน่อย ข้าอยากรู้ว่าป้ายกระดูกวูที่ข้าสร้างขึ้นมีอานุภาพแค่ไหน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
ชางสือกับม่ายก็สบตากัน
จากนั้นม่ายก็พูดขึ้นราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว “วู เรื่องนี้จัดการง่าย!”
“โอ้ เจ้าคิดวิธีได้แล้วหรือ?”
หยางเฉิงทั้งสงสัยทั้งสนใจขึ้นมา
เขายังคิดวิธีดี ๆ ไม่ออกเลย แล้วทำไมสมองของคนดึกดำบรรพ์ถึงฉลาดกว่าเขาได้ล่ะ?
“ได้แล้ว!”
ม่ายพยักหน้า ก่อนเอื้อมมือไปที่เอวแล้วชักดาบกระดูกออกมา