ตอนนี้เอง ไมสังเกตเห็นว่าหยางเฉิงกำลังมองมาทางเขา จู่ ๆ ก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ไมเหลือบมองป้ายกระดูกวูไร้ตำหนิในมือหยางเฉิงอีกครั้ง
อย่าบอกนะว่าป้ายกระดูกวูชิ้นนี้ก็ต้องเอามาทดลองด้วย
ดูจากสภาพที่สมบูรณ์ไร้ที่ติของป้ายกระดูกวูชิ้นนี้ แถมแสงสีเขียวมรกตที่กะพริบอยู่บนป้าย...
ไมคิดในใจว่า พลังของป้ายกระดูกวูสมบูรณ์ชิ้นนี้ต้องมากกว่าชิ้นที่แตกเมื่อครู่แน่ ตอนทดลองกับป้ายกระดูกวูชิ้นก่อน แผลที่ไมกรีดลึกแค่เท่าเล็บมือเอง
ถ้าจะเอาป้ายกระดูกวูชิ้นนี้มาทดลอง ต้องกรีดแผลลึกแค่ไหนกันล่ะเนี่ย?
ทางด้านชางสือได้สติจากความตกตะลึง พอได้ยินหยางเฉิงบอกว่าจะทดลองประสิทธิภาพของป้ายกระดูกวูชิ้นนี้ต่อ ก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาทันที
เขารีบเกลี้ยกล่อมว่า “หมอผี ข้าว่าอย่าทดลองต่อเลยดีกว่า ป้ายกระดูกวูชิ้นนี้เป็นชิ้นที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา ถ้าเอามาทดลองก็น่าเสียดายเกินไป เก็บไว้ก่อนเถอะ คราวหน้ามีนักรบตราเผ่าคนไหนบาดเจ็บ ค่อยเอามาใช้ก็ยังไม่สาย”
“ใช่ ๆ หมอผี เสียของเปล่า ๆ น่าเสียดายเกินไป” ไมรีบพยักหน้าหงึกหงัก พลางเห็นด้วยเต็มที่
หยางเฉิงไม่ใส่ใจ โบกมือแล้วพูดว่า “พวกเจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก ในเมื่อข้าทำป้ายกระดูกวูแบบนี้ได้ชิ้นหนึ่ง ก็ทำชิ้นที่สองได้เหมือนกัน อีกอย่าง ตอนนี้ลองทดสอบพลังของป้ายกระดูกวูดูก่อน ข้าจะได้ดูด้วยว่าพอปรับปรุงอะไรได้อีกไหม”