“เฮ้ เรื่องนี้ก็ไม่ได้ยากนี่นา!”
หยางเฉิงมองป้ายกระดูกวูสำหรับวิชาสมานแผลที่ทำสำเร็จแล้ว รอยยิ้มเบิกบานก็ผุดขึ้นบนใบหน้า
แต่แล้ว ในตอนนั้นเอง
“กร๊อบแกร๊บ...”
เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น ป้ายกระดูกวูพลันปรากฏรอยร้าวเล็ก ๆ ขึ้นหลายเส้น
แสงสีเขียวมรกตที่ส่องวูบวาบอยู่บนป้ายกระดูกวูก็ดูหม่นลงไปด้วย
รอยยิ้มของหยางเฉิงแข็งค้าง
“เอาเถอะ ดูท่าจะล้มเหลวอีกแล้ว”
หยางเฉิงถอนหายใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกหดหู่เท่าไร
ถึงอย่างไรการทำป้ายกระดูกวูก็ยากเย็น ต่อให้เป็นอัจฉริยะเหนือคนทั่วไปแค่ไหน ครั้งแรกที่ทำป้ายกระดูกวูก็ไม่มีทางสำเร็จหรอก
ไม่อย่างนั้น วูคนก่อนคงไม่เป็นวูของเผ่านกกระจอกครามมานานกว่ายี่สิบปี แต่ทิ้งป้ายกระดูกวูไว้ได้แค่ห้าชิ้น
หยางเฉิงยกป้ายกระดูกวูเข้ามาใกล้ แล้วพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด ที่จริงป้ายกระดูกวูชิ้นนี้ยังไม่นับว่าล้มเหลวเสียทีเดียว
วิชาหมอผีที่อยู่ข้างในยังสามารถกระตุ้นให้ทำงานได้ น่าจะจัดเป็นของมีตำหนิ
นอกจากของมีตำหนิแล้ว ป้ายกระดูกวูยังมีอีกประเภทหนึ่ง เรียกว่าของเก่า
อย่างป้ายกระดูกวูทั้งห้าชิ้นที่วูคนก่อนทิ้งไว้ พวกมันถูกเก็บมานานมากแล้ว
พลังวูที่เหลืออยู่บนป้ายสูญหายไปไม่น้อย แสงที่เคยส่องวูบวาบจึงไม่ส่องสว่างอีกต่อไป แถมประสิทธิภาพตอนใช้งานก็ไม่ดีนัก
“คงใส่พลังวูเข้าไปมากเกินไป”
หยางเฉิงพลิกป้ายกระดูกวูมีตำหนิในมือไปมา พลางครุ่นคิด ไม่นานก็พบปัญหา “ตามที่เขียนไว้บนหนังสัตว์ การถ่ายพลังวูลงในป้ายกระดูกวูต้องพอดี จะมากไปหรือน้อยไปก็ไม่ได้