“ห้องส้วมคืออะไรหรือ?” ชางสือถามอย่างงุนงง
“ก็คือสถานที่ที่สร้างไว้สำหรับถ่ายหนักถ่ายเบาโดยเฉพาะน่ะ” หยางเฉิงอธิบาย “สาเหตุหนึ่งที่ทำให้เผ่าของเราเหม็นขนาดนี้ ก็เพราะทั้งผู้ใหญ่และเด็กไม่ไปถ่ายหนักถ่ายเบาในที่ที่กำหนดกัน”
“อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง” ชางสือเข้าใจแล้ว
เขาไม่ได้พูดว่าไปหาที่กลางแจ้งแล้วปลดทุกข์เอาก็ได้ด้วยซ้ำ
สังคมดึกดำบรรพ์ไม่เหมือนโลกมนุษย์ กลางแจ้งมีสัตว์ดุร้ายแอบซุ่มอยู่เต็มไปหมด แค่เดินออกไปจัดการธุระนอกเผ่า ก็อาจเจออันตรายเข้าได้ง่าย ๆ
“วู บอกมาเลยว่าจะให้ขุดตรงไหน”
สาวหูสัตว์ทั้งสองไม่ถามมาก พวกนางกำลังฮึกเหิมเต็มที่ เอ่ยถามอย่างร้อนใจ
หยางเฉิงมาอยู่เผ่านกกระจอกครามได้หนึ่งวันแล้ว จึงพอรู้สภาพภูมิประเทศของเผ่านกกระจอกครามอยู่บ้าง
ปกติคนในเผ่านกกระจอกครามจะนอนกันในถ้ำ แต่ทำกิจกรรมกันบนลานโล่งด้านล่างถ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น ตามแผนของหยางเฉิง เมื่อเผ่านกกระจอกครามพัฒนาขึ้นแล้ว ทุกคนย่อมต้องย้ายออกจากถ้ำไปสร้างบ้านอยู่บนลานโล่ง
ดังนั้นตำแหน่งห้องส้วมกับห้องอาบน้ำจึงวางไว้กลางลานโล่งไม่ได้ ต้องอยู่ริม ๆ ในจุดที่ไม่รบกวนชีวิตประจำวัน
“มุมโน้นแล้วกัน” หยางเฉิงชี้ไปยังมุมหนึ่งทางขวาของลานโล่ง “ขุดห้องส้วมสองห้องกับห้องอาบน้ำสองห้องตรงนั้น อย่าลืมแยกกันให้เรียบร้อยล่ะ!”
“ได้เลย!”
พอหยางเฉิงออกคำสั่ง ทุกคนก็เริ่มลงมือทำงานอย่างตั้งอกตั้งใจ