ตอนนั้นเอง มู่ชิงก็พาสมาชิกเผ่าที่ออกไปข้างนอกกลับมา แต่ละคนลากไม้ไผ่กลับมาด้วยคนละลำ
เห็นสภาพของทุกคนแล้ว มู่ชิงก็สงสัย จึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกันน่ะ?”
เหยียนหลินเบะปากตอบ “ท่านหมอผีบอกว่าจะสอนพวกเรารู้จักอักษรวู”
“อักษรวู?”
มู่ชิงขมวดคิ้ว หันมาหาหยางเฉิงแล้วพูดอย่างจริงจัง “ท่านหมอผี ข้าว่าท่านไม่ควรสอนอักษรวูให้ทุกคน อักษรวูเป็นสิ่งล้ำค่า เป็นสิ่งสำคัญที่สุดของหมอผี ยิ่งกว่านั้น ต่อให้ท่านสอน ทุกคนก็เรียนไม่รู้เรื่องหรอก”
อักษรวูเป็นความรู้อันลึกลับ หากไม่มีพรสวรรค์ที่จะเป็นหมอผี ก็ยากจะเรียนรู้ได้
อย่างมู่ชิง ก่อนหน้านี้เขาติดตามหมอผีคนก่อนเพื่อเรียนอักษรวูอยู่ตั้งหนึ่งเดือน แต่ยังเรียกว่าเข้าใจพื้นฐานเพียงนิดเดียวไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ส่วนอักษรวูที่ลึกซึ้งกว่านั้น เขาก็ยิ่งไม่อาจหยั่งถึง สุดท้ายมู่ชิงจึงได้แต่ยอมแพ้
เพราะอย่างนั้น พอได้ยินหยางเฉิงตั้งใจจะสอนอักษรวูให้ทุกคน มู่ชิงจึงรีบห้ามทันที นอกจากทุกคนจะเรียนไม่รู้เรื่องแล้ว ยังเสียเวลาเปล่าอีกด้วย
หยางเฉิงรู้ว่ามู่ชิงเข้าใจผิด จึงส่ายหน้ายิ้ม “มู่ชิง เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้จะสอนอักษรวูให้ทุกคน แต่จะสอนตัวอักษรอีกแบบหนึ่ง ซึ่งทุกคนเรียนรู้ได้”
“ตัวอักษร?” มู่ชิงชะงัก ก่อนสีหน้าจะเผยความยินดีอย่างล้นเหลือปนไม่อยากเชื่อ “ท่านหมอผี เมื่อกี้ท่านพูดว่าอะไรนะ ตัวอักษรอีกแบบหนึ่งหรือ? ท่านหมอผีรู้จักตัวอักษรแบบอื่นด้วยหรือ?”