หูของเหยียนหลินที่ถูกหยางเฉิงลูบช่างสบายเหลือเกิน เธออดถูไถฝ่ามือของหยางเฉิงเบา ๆ ไม่ได้
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” เหยียนหลินพูด “วู ท่านไม่รู้หรอกว่าเมื่อครู่พอไหมพาคนเจ็บกลับมาพร้อมทวน พวกเราตกใจกันแทบแย่”
“ตกใจกันแทบแย่เลยหรือ?” หยางเฉิงยังคงขยำหูสัตว์กับเขาวัวของสาวหูสัตว์ทั้งสองอย่างเพลิดเพลิน
“ใช่ พวกเราคิดว่าทีมล่าสัตว์ไปเจออันตรายข้างนอก แถมวูยังตกอยู่ในอันตรายด้วย” ซิ่งพูดเสริม สีหน้าหวาดผวาไม่หาย
“จริงสิ วู ได้ยินนักรบตราเผ่าที่กลับมาก่อนหน้านี้บอกว่า ท่านใช้วิชาหมอผีช่วยทวนไว้หรือ?”
“ใช่ ๆ วู ท่านเรียนวิชาหมอผีตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
แต่หยางเฉิงยังไม่ทันได้พูดอะไร
ชางสือที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าวูไม่ได้รังเกียจเขาวัวของซิ่ง แถมยังลูบอยู่ จึงแอบดีใจและอดแทรกขึ้นมาไม่ได้ “เฮ้ ไม่ใช่แค่นั้นนะ วูยังพาพวกเราแก้ปัญหาเรื่องแหล่งน้ำได้ด้วย อีกไม่นานเผ่าของเราก็ไม่ต้องไปตักน้ำที่ริมแม่น้ำแล้ว ต่อไปตักน้ำในเผ่าได้เลย”
“จริงหรือ? วู ที่ท่านพ่อพูดเป็นความจริงหรือเปล่า?”
“วู ท่านเก่งเกินไปแล้ว! แค่ออกไปเที่ยวเดียวก็แก้ปัญหาเรื่องแหล่งน้ำได้เลย!”
“วู ท่านทำได้ยังไงกัน? หรือว่าใช้วิชาหมอผี?”
……
สาวหูสัตว์ทั้งสองพูดรัวเป็นปืนกล พ่นคำถามออกมาไม่หยุด ถึงจะดูเหมือนกำลังถามหยางเฉิง แต่กลับไม่เปิดโอกาสให้เขาตอบสักนิด
หยางเฉิงรู้สึกจนใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รำคาญ
เขายิ้มมองสาวหูสัตว์สองคนที่พูดจ้อไม่หยุด พูดก็พูดเถอะ ตอนพวกเธอเบิกตากว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็นนี่น่ารักเอามาก ๆ