“นักรบชิวเย่ เรื่องนี้... เรื่องนี้...”
หยางเฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหมือนตัดสินใจได้แล้ว เขาพยักหน้าแรง ๆ “ได้ จะแลกก็แลก! แต่นักรบชิวเย่ พวกเราขอเกลือเพิ่มอีก 10 ถุง สามสิบถุงกับวิชาหมอผีหนึ่งวิชา แล้วพวกเราถึงจะยอมแลก!”
“ไม่มีปัญหา!”
ชิวเย่ตอบตกลงทันที สีหน้ายังคงสงบนิ่ง แต่หมัดที่วางอยู่ข้างตัวกลับกำแน่นขึ้นอย่างเงียบ ๆ เห็นได้ชัดว่าในใจตื่นเต้นสุด ๆ
หยางเฉิงเห็นท่าทางเล็ก ๆ นั้นเข้า แต่แกล้งทำเป็นไม่เห็น เขากวักมือเรียกมู่ชิงเข้ามา
“มู่ชิง ไปเอาหม้อดินเผามาใบหนึ่ง”
หยางเฉิงทำหน้าเจ็บปวด ขณะพูดก็ขยิบตาให้มู่ชิงโดยไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็น
มู่ชิงเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่ผ่านโลกมาโชกโชน ทั้งยังหัวไวที่สุดคนหนึ่งในเผ่า
พอเห็นหยางเฉิงขยิบตาให้ เขาก็ชะงักไปก่อน จากนั้นก็เข้าใจทันที วูคงอยากให้เขาช่วยเล่นละครด้วย!
มู่ชิงหันหน้าหนีไปทีหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมา สีหน้าก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว เขาร้องโอดครวญว่า “ไม่ได้ขอรับ วู ไม่ได้จริง ๆ หม้อดินเผาใบนี้พวกเราขุดดินริมแม่น้ำมาอย่างยากลำบาก...”
“แค่ก ๆ!” หยางเฉิงกระแอมขัดจังหวะ เขาตบต้นขาตัวเองดังป้าบ แล้วตวาดว่า “ข้าเป็นวู ต้องฟังข้า รีบไปเอาหม้อดินเผามา!”
“เฮ้อ!”
มู่ชิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองหยางเฉิงลึกซึ้งแวบหนึ่ง ก่อนเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ
ท่าทางราวกับขงเบ้งมองอาโต้วที่ไม่ได้เรื่องไม่มีผิด!
เฮอะ!