ถึงจะสงสัยอยู่ก็เถอะ แต่กว่าชิวเย่กับพวกจะได้ดื่มน้ำแกงเนื้อ ก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว
แถมยังได้ดื่มกันแค่นิดเดียว เป็นน้ำแกงที่เหลือจากคนทั่วไปในเผ่านกกระจอกครามกินกัน
ตามกฎที่หยางเฉิงตั้งไว้ ตอนนี้เผ่านกกระจอกครามจะต้มเนื้อทีละ 4 หม้อ หม้อดินเผา 3 ใบใช้สำหรับหยางเฉิงกับพวกนักรบตราเผ่า ส่วนอีกใบที่เหลือเอาไว้ให้คนทั่วไป
แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะหยางเฉิงขี้เหนียว แค่มีหม้อดินเผาอยู่ 4 ใบเท่านั้น จะต้มอีกรอบก็ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่ต้องเสียเวลา แถมยังเสี่ยงต้มมากเกินไปจนคนในเผ่ากินอิ่มจุก เดินไม่ไหวอีก
เอาเป็นว่ารอให้ลูลู่เผาหม้อดินเผาเพิ่มได้อีกหน่อย มื้ออาหารแต่ละครั้งของเผ่านกกระจอกครามค่อยเพิ่มหม้ออีก 2 ใบก็แล้วกัน
หงหยาและม่ายมองชิวเย่กับอีกสี่คนแบ่งกันกินน้ำแกงที่ก้นหม้อ ตอนแรกแต่ละคนค่อย ๆ ชิมอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ยืนตะลึงค้าง สุดท้ายก็ทำท่าฟินกันสุด ๆ
ในใจของหงหยาและม่ายพลันเกิดความภาคภูมิใจขึ้นมา!
เฮ้ นี่แหละเผ่านกกระจอกครามของพวกเขา นี่แหละของที่วูทำขึ้นมา!
แต่ทั้งคู่ก็อดเลียริมฝีปากไม่ได้ ยังคงนึกถึงรสชาติของน้ำแกงเนื้อที่ไหลผ่านปาก ตอนนี้หงหยาและม่ายเข้าใจแล้วว่าทำไมพอถึงเวลาอาหาร ทุกคนถึงแย่งกันกิน
ที่แท้อาหารมันอร่อยได้ขนาดนี้นี่เอง!
ทั้งสองมีประสบการณ์แล้ว จึงตัดสินใจแน่วแน่ว่า คราวหน้าพอถึงเวลาอาหาร พวกเขาจะรีบไปแย่งก่อน แค่ได้ดื่มน้ำแกงเนื้อชามเดียวมันไม่พอหรอก!