หลังวางหม้อดินเผาลงแล้ว ชิวเย่ก็เหมือนเพิ่งได้สติขึ้นมากะทันหัน
ใบหน้าเย็นชาของนางขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างหาได้ยาก เผยเสน่ห์แปลกตาออกมา ทำให้หยางเฉิงที่มองอยู่ชะงักไปเล็กน้อย
ชิวเย่ลดเสียงลงนิดหน่อย เอ่ยอย่างกระดากอายว่า “หมอผีแห่งเผ่านกกระจอกคราม เรื่องนี้... ข้ามอบวิชาหมอผีให้ท่านตอนนี้ได้ แต่เกลือ 30 กระสอบนั่น รอข้ากลับไปแล้วค่อยเอามาให้ได้หรือไม่?”
พูดจบ นางก็ล้วงแผ่นหนังสัตว์ที่ม้วนไว้จากเสื้อหนังสัตว์ตรงหน้าอก แล้วยื่นให้หยางเฉิง
“หมอผีแห่งเผ่านกกระจอกคราม นี่คือวิชาก้าวพริบตาทั้งหมดของเผ่าเรา”
หยางเฉิงรับมา คลี่ออกดูแวบหนึ่ง
อักษรวูรูปคล้ายลูกอ๊อดบนแผ่นหนังสัตว์นี้เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเขียนลงไปใหม่ ไม่เหมือนหนังสัตว์ที่เก็บรักษาไว้นานจนเหลืองเก่า
เรื่องนี้เป็นปกติ อักษรวูย่อมคัดลอกไปเขียนลงบนหนังสัตว์อีกแผ่นได้อยู่แล้ว
หากหยางเฉิงแลกวิชาหมอผีกับคนอื่น เขาก็คงไม่เอาหนังสัตว์แผ่นเดิมไปแลกเหมือนกัน
สิ่งที่หยางเฉิงสนใจคือวิชาหมอผีที่บันทึกอยู่บนนั้น
มู่ชิงที่อยู่ข้างๆ เหลือบมองหนังสัตว์ที่หยางเฉิงคลี่ออก เพียงชั่วพริบตาก็เวียนหัวตาลายเพราะอักษรวูที่ดูคล้ายลูกอ๊อด รีบเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองต่อ
ครั้นหันไปมองหยางเฉิงอีกครั้ง เขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นอกจากไม่เวียนหัวตาลายเมื่อมองม้วนหนังสัตว์แล้ว ยังดูเพลิดเพลินกับมันเสียด้วยซ้ำ แถมยังจุ๊บปากสองที
ผ่านไปครู่หนึ่ง หยางเฉิงก็เก็บม้วนหนังสัตว์ด้วยสีหน้ายินดี ไม่ได้คิดเลยว่าบนนั้นยังมีกลิ่นหอมละมุนจากอกของชิวเย่ติดอยู่ แล้วสอดเข้าไปในเสื้อหนังสัตว์ตรงหน้าอกของตนทันที