“วู เป็นคนจากเผ่าเถา” หงหยาพูดเสียงขรึม
เขาคอยจับตาดูคนจากเผ่าเถาที่กำลังเดินเข้ามา พลางสบตากับนักรบตราเผ่าคนอื่น ๆ ต่างฝ่ายต่างระแวดระวังขึ้นมา
“อืม”
หยางเฉิงพยักหน้า เพียงเห็นสาวขายาวเดินออกมาจากป่าแต่ไกล เขาก็รู้แล้วว่าคนฝั่งนั้นเป็นคนจากเผ่าเถา
นอกจากชิวเย่แล้ว จะมีใครขายาวขนาดนั้นได้อีกล่ะ
“นั่นคือวูของเผ่านกกระจอกครามหรือ? พลังวูช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!”
ทันทีที่หวาเซวียนเห็นหยางเฉิงจากระยะไกล รูม่านตาของนางก็หดวูบ!
แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร หวาเซวียนก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังวูที่แผ่ออกมาจากตัวหยางเฉิง
เปี่ยมล้น! แข็งแกร่ง! ราวกับคลื่นซัดไม่ขาดสาย!
พลังวูที่แข็งแกร่งขนาดนี้ หวาเซวียนเคยสัมผัสได้เพียงครั้งเดียวจากตัววูของเผ่าลิงดำ ตอนที่อยู่แผ่นดินบรรพชน
แต่วูของเผ่าลิงดำคนนั้นติดอยู่ในระดับวูขั้นกลางมาถึง 20 ฤดูร้อนฤดูหนาวแล้วไม่ใช่หรือ!
ส่วนวูของเผ่านกกระจอกครามที่อยู่ตรงหน้านาง เพิ่งเป็นวูมาได้แค่สามสิบกว่าตะวันตกดินเองกระมัง?
เหตุใดเขาถึงมีพลังวูแข็งแกร่งขนาดนี้ได้?
แล้วเขาทำได้อย่างไร?
หวาเซวียนตกตะลึงอย่างยิ่ง ก่อนจะละสายตาจากพลังวูอันแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาจากตัวหยางเฉิง แล้วมองเห็นดวงตาสีดำ ผมสีดำ และใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังยิ้มแย้มของเขา...
แค่ก ๆ...
คำว่า “หล่อเหล่า” นั่นเป็นคำที่เจ้าตัวหน้าหนาใช้เรียกตัวเองต่างหาก
ที่จริง ในสายตาของหวาเซวียน เมื่อเห็นหยางเฉิงมีผมสีดำและดวงตาสีดำ นางก็พลันนึกถึงเรื่องราวเกี่ยวกับเผ่าขนาดมหึมาเผ่าหนึ่ง ซึ่งอดีตวูของเผ่าเถาเคยเล่าให้ฟัง แต่จำรายละเอียดไม่ได้แล้ว