พูดกันตามจริงแล้ว สาวหูเสือกับสาวหูแมวต่างก็เป็นสัตว์ตระกูลแมวเหมือนกัน
มือใหญ่แสนอบอุ่นของหยางเฉิงลูบลงบนศีรษะของหวาเซวียน
ทันใดนั้น หวาเซวียนก็รู้สึกไม่ต่างจากเหยียนหลินเลย
สบายจัง อบอุ่นจัง อยากนอนลงเสียเหลือเกิน อยากเปิดพุงให้มือคู่นี้ลูบคลำ...
หวาเซวียนหรี่ตา สีหน้าเคลิบเคลิ้ม หูแมวทั้งสองข้างถูกขยี้จนรู้สึกสบายสุด ๆ
ถึงกับพอรู้สึกว่ามือของหยางเฉิงกำลังจะผละจากศีรษะ หวาเซวียนก็ยื่นมือออกไปกดมือเขาไว้ ไม่ให้เขาจากไป อยากถูกลูบต่ออีกหน่อย
ภาพหวาเซวียนถูกลูบอยู่เช่นนั้นตกอยู่ในสายตาของชิวเย่และคนอื่น ๆ จากเผ่าเถา ทุกคนยืนนิ่งตะลึง ดวงตาเบิกกว้างแทบถลนออกมา!
นี่...นี่พวกเขาเห็นอะไรกันอยู่?
หมอผีของเผ่าตัวเองโดนหมอผีจากเผ่านกกระจอกครามลูบหัวเนี่ยนะ!
แถมนางที่ปกติสูงส่งและไม่เคยแยแสใคร ตอนนี้ถูกลูบหัวอยู่แท้ ๆ ไม่เพียงไม่โกรธ ยังทำหน้าเคลิบเคลิ้มอีกด้วย?
เรื่องจริงหรือเปล่าเนี่ย?
ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?
ไม่มีใครในเผ่าเถาเชื่อภาพที่เห็น หลายคนถึงกับขยี้ตา หยิกต้นขาตัวเอง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้กำลังฝันไป
ชั่วขณะนั้น ริมฝั่งแม่น้ำสายใหญ่พลันเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรสักคน
พวกเผ่าเถาไม่กล้าเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า จึงลืมพูดไปเสียสนิท
ส่วนหงหยาและคนอื่น ๆ จากเผ่านกกระจอกครามรู้ดีว่าหยางเฉิงชอบทำแบบนี้ ในเผ่านกกระจอกคราม หยางเฉิงก็ชอบลูบหัวเหยียนหลินกับคนอื่น ๆ อยู่แล้ว อีกทั้งไม่ค่อยชอบให้ใครมารบกวน จึงไม่มีใครพูดอะไรเช่นกัน