เมื่อบาดแผลปรากฏขึ้นแล้ว หยางเฉิงก็ไม่รีรออีกต่อไป
“ชางสือ เจ้าเป็นคนทำเถอะ” หยางเฉิงยื่นป้ายกระดูกวูในมือให้ชางสือ
ชางสือรับไป สีหน้าฉายแววเสียดายอยู่บ้าง
ป้ายกระดูกวูที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะหยางเฉิงยืนกรานจะเอามาทดลอง ชางสือคงตัดใจใช้ไม่ลงจริง ๆ!
แม้ในใจจะเสียดาย แต่ชางสือก็ทำตามคำสั่งของหยางเฉิง เขาทำเหมือนเมื่อครู่ ตราเผ่านกกระจอกครามบนอกพลันส่องสว่าง
ภายใต้การกระตุ้นของพลังตราเผ่า ป้ายกระดูกวูในมือก็เปล่งแสงสีเขียวมรกตออกมา
บาดแผลของสัตว์ดุร้ายที่เพิ่งถูกกรีดเปิด ค่อย ๆ สมานตัวกลับคืนอย่างน่าอัศจรรย์ภายใต้แสงสีเขียวนั้น
แม้จะมีพลังเช่นนี้แล้ว หยางเฉิงก็ยังอดตื่นตะลึงกับพลังเหนือธรรมชาติไม่ได้ โลกใบนี้มันเป็นโลกแบบไหนกันแน่?
มีวิชาหมอผี มีตราเผ่า แล้วยังมีสาวหูสัตว์ที่งดงามหลากสไตล์อีกด้วย?
แต่หยางเฉิงยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ก็เกิดเรื่องที่ทำให้เขางุนงงขึ้นเสียก่อน
เมื่อชางสือกระตุ้นพลัง พลังวูสำหรับวิชาสมานแผลที่เก็บอยู่ในป้ายกระดูกวูก็ถูกใช้จนหมด แสงสีเขียวมรกตหยุดกะพริบ ก่อนที่ป้ายกระดูกวูจะแตกสลาย
ทว่าบาดแผลยาวประมาณหนึ่งฝ่ามือบนร่างหมาป่าเขี้ยวยาวกลับสมานได้เพียงสี่ในห้าส่วน ยังเหลือแผลยาวเท่าข้อนิ้วหัวแม่มืออีกช่วงหนึ่งที่ไม่หาย!
ไม่น่าใช่สิ?!
หยางเฉิงหรี่ตาลง ตามบันทึกบนหนังสัตว์ ป้ายกระดูกวูที่สร้างขึ้นควรมีอานุภาพมากกว่าผู้สร้างอย่างน้อยหนึ่งเท่า แต่ตอนนี้กลับไม่ถึงหนึ่งเท่าเสียด้วยซ้ำ เพราะอะไรกัน?