“ดูท่าคงต้องลองเข้าไปในมิติฝึกจิตแล้ว ในเมื่อวิชาหมอผียังปรับปรุงได้ ป้ายกระดูกวูก็น่าจะทำได้เหมือนกัน”
หยางเฉิงพลันเกิดความคิดขึ้นมา เขารำพึงว่า “เอาเข้าจริง ป้ายกระดูกวูก็เป็นพลังเหนือธรรมชาติอย่างหนึ่ง ถ้าข้าลองรวบรวมลายวูบนป้ายกระดูกวูขึ้นมาในมิติฝึกจิต บางทีอาจค้นพบแบบแผนของมันก็ได้”
คิดได้แล้วก็ลงมือทำทันที
หยางเฉิงหลับตา ทำจิตใจให้สงบนิ่ง แล้วจัดท่าทางให้พร้อม
ไม่นานนัก
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ตรงหน้าเขาก็มีแต่พื้นที่สีขาวโพลน
หลังเข้าสู่สภาวะฝึกจิต หยางเฉิงไม่ได้รีบร้อนรวบรวมลายวูขึ้นมา
แต่เริ่มจากตามหาอักษรลูกอ๊อดในมิติฝึกจิต แล้วทำโจทย์ทีละข้อเพื่อเติมพลังวูให้ตัวเองก่อน
ก่อนหน้านี้หลังทำป้ายกระดูกวูไปสองแผ่น เขาก็ใช้พลังวูในร่างไปกว่าครึ่ง นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจกับอานุภาพของป้ายกระดูกวู
ผลลัพธ์ที่ได้จากวิชาสมานแผลบนป้ายกระดูกวู เขาใช้พลังวูในปริมาณเท่ากันก็ทำได้อยู่แล้ว
ถ้าเป็นเช่นนั้น นอกจากพกพาสะดวกแล้ว หยางเฉิงก็นึกไม่ออกว่ามีเหตุผลอื่นอะไรที่ต้องทำมันขึ้นมา
จำนวนอักษรวูในมิติฝึกจิตยังคงมีอยู่มากมายเหมือนเดิม ใช้เวลาเพียงครู่เดียว หยางเฉิงก็ดูดซับอักษรวูทั้งหมดในมิติฝึกจิตจนหมด
เมื่อรู้สึกว่าพลังวูในร่างกลับมาเต็มเปี่ยม แถมยังเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย หยางเฉิงก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ความก้าวหน้าในการฝึกพลังวูของเขาเช่นนี้ หากอยู่ในสังคมดึกดำบรรพ์ก็นับว่าเป็นอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน ไม่มีใครฝึกได้เร็วกว่านี้แล้ว!