เวลานั้น สาวหูสัตว์อีกสี่คนก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้เช่นกัน
พอเห็น “โอ่งใบเล็ก” ตรงหน้าลูลู่ แต่ละคนก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ต่างพากันร้องอุทาน
“ว้าว ทำไมใหญ่ขนาดนี้?”
“ลูลู่ เธอทำได้ยังไงน่ะ?”
……
เมื่อเทียบกับ “โอ่งใบเล็ก” ที่ลูลู่ปั้นขึ้นมา สาวหูสัตว์อีกสี่คนก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาทันที
พอเห็นสาวหูสัตว์คนอื่น ๆ ล้อมวงดูสิ่งที่เธอทำขึ้นด้วยความทึ่ง ลูลู่ก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่
หยางเฉิงเร่งให้ลูลู่ทำต่อ เธอจึงเริ่มปั้นดินเป็นภาชนะต่อไป เธอตั้งใจทำอย่างมาก ไม่เพียงปั้นรูปทรงให้เกือบสมบูรณ์แบบ แต่ยังใส่ใจทุกรายละเอียดของชิ้นงาน ขัดจนเรียบเนียนเป็นพิเศษ
ทุกคนไม่เข้าไปรบกวนสาวหูกวางที่กำลังตั้งใจทำงาน ตรงกันข้าม พอหยางเฉิงส่งสัญญาณ ทุกคนก็กลั้นหายใจและเงียบลง
“แปะ แปะ แปะ……”
เมื่อลูลู่จัดการชิ้นงานชิ้นสุดท้ายเสร็จ หยางเฉิงก็เป็นคนเริ่มปรบมือ
“แปะ ๆ ๆ ๆ……”
เสียงปรบมือจากสาวหูสัตว์อีกสี่คนก็ดังตามมา
ลูลู่ได้รับเสียงปรบมือกึกก้องเป็นครั้งแรก ในใจดีใจจนแทบลอย แต่ไม่รู้ทำไม น้ำตาถึงไหลไม่หยุด
เธอรีบยกมือขึ้นเช็ด ทว่าลืมไปว่าก่อนหน้านี้เพิ่งปั้นดิน มือจึงเปื้อนโคลนเต็มไปหมด
พอเช็ดเข้าแบบนั้น ใบหน้าเธอก็กลายเป็นหน้าลายพร้อยทันที
เหยียนหลินกับสาวหูสัตว์อีกสามคนเห็นสภาพเธอแล้วก็หัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ ๆ……”
“ฮ่า ๆ ๆ……”
ลูลู่ทั้งอายทั้งโมโห พอนึกได้ว่าสภาพน่าอับอายของตัวเองไม่เพียงถูกพวกเธอเห็น แต่ยังถูกวูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นด้วย เธอก็อยากหารูมุดหนีลงดินไปเสียเดี๋ยวนั้น