แต่ทั้งหมดนั่นก็เป็นแค่ความคิดเท่านั้น
หยางเฉิงไม่ใช่สัตว์ที่ปล่อยให้ท่อนล่างควบคุมท่อนบน เขายังคงให้ผลประโยชน์ของเผ่าเป็นอันดับแรก
ตอนนี้เผ่านกกระจอกครามมีเหยียนหูกับชางสืออยู่ด้วย จึงได้เปรียบอย่างมั่นคง การจับชิวเย่กับพวกนางโดยไม่ให้ใครบาดเจ็บก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
แต่ถ้าจับพวกนางได้แล้วล่ะ?
เผ่าเถาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร?
ตอนนี้เผ่านกกระจอกครามมีศัตรูตัวฉกาจอยู่แล้ว นั่นคือเผ่าลิงดำที่มีคนมากกว่า 400 คน
แม้เผ่าเถาจะสู้เผ่าลิงดำไม่ได้ แต่จำนวนคนย่อมมากกว่าเผ่านกกระจอกครามแน่นอน แถมนักรบตราเผ่าก็มีจำนวนเหนือกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย
ถึงจะไม่มีชิวเย่แล้ว คุณภาพของพวกนางคงด้อยลง แต่จำนวนคนก็ยังมากอยู่ดี
ถ้าฝ่ายพวกเขาจับชิวเย่กับพวกนางไว้ แล้วเผ่าเถาเกิดโมโหขึ้นมา เล่นไม่ซื่อลอบโจมตีซ้ายทีขวาที...
ก่อนจะสร้างแนวป้องกันเสร็จ อย่าว่าแต่ประสิทธิภาพการออกล่าสัตว์ของฝ่ายตนจะลดลงฮวบฮาบเลย ยังมีโอกาสสูงที่จะสูญเสียกำลังคนอีกด้วย
ดังนั้นจะผิดใจกับเผ่าเถาไม่ได้ หยางเฉิงยังคิดจะค้าขายกับเผ่าเถา และสืบข่าวคราวบนแดนรกร้างจากพวกเขาอยู่เลย
ตอนนี้อาหารของเผ่านกกระจอกครามมีมากขึ้นเรื่อย ๆ สังคมดึกดำบรรพ์แบบนี้ไม่มีตู้เย็น หากคนในเผ่ากินไม่หมด อาหารที่เหลือก็ต้องปล่อยให้เน่าเสียไปเปล่า ๆ
แต่จะปล่อยชิวเย่กับพวกนางไปง่าย ๆ แบบนี้ก็ไม่ได้
เมื่อครู่ชิวเย่ยังทำร้ายจิตใจอันบอบบางของเขาอยู่เลย!
ขณะที่หยางเฉิงกำลังครุ่นคิดว่าจะเรียกผลประโยชน์อะไรสักหน่อยดี