ป้ายกระดูกวูแผ่นใหม่งั้นหรือ?
หยางเฉิงพลิกป้ายในมือไปมา พลางก้มมองลายวูบนป้ายอย่างละเอียด
สลักได้ไม่เลว ถึงจะยังสู้เขาไม่ได้ก็เถอะ
แต่พลังวูที่ไหลเวียนอยู่บนลายวูนั้นลื่นไหลดี ไม่มีความรู้สึกติดขัดแม้แต่น้อย เส้นสายที่ประกอบกันเป็นลายวูก็หนาบางสม่ำเสมอ ดูท่าวูที่สร้างป้ายกระดูกวูแผ่นนี้จะใส่ใจไม่น้อย
อีกด้านหนึ่ง พอชิวเฉ่าเห็นชิวเย่โยนป้ายกระดูกวูให้หยางเฉิง ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที “พี่หญิง จะยกป้ายกระดูกวูที่ท่านวูให้พี่ไปให้พวกเขาได้ยังไงกัน? นี่เป็นของที่ท่านวูมอบให้พี่นะ!”
ชิวเฉ่ารู้ว่าชิวเย่รักป้ายกระดูกวูแผ่นนี้มาก ระหว่างทางที่เดินทางมาเผ่านกกระจอกคราม พอได้พัก นางก็มักจะหยิบออกมาเช็ดอยู่บ่อย ๆ
ยิ่งกว่านั้น ชิวเย่ยังทะนุถนอมป้ายกระดูกวูแผ่นนี้เป็นอย่างดี เก็บไว้กับตัวตลอดเวลา
แม้แต่ชิวเฉ่าจะขอดูยังแทบไม่ได้
แต่ตอนนี้นางกลับโยนมันให้เจ้าคนน่ารังเกียจที่อยู่ไกลออกไปนั่นเสียแล้ว!
อ๊ากกก น่าโมโหชะมัด!
“น้องหญิง!”
ชิวเย่ส่ายหน้า ส่งสัญญาณให้ชิวเฉ่าหุบปาก
ใจนางเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน!
นี่คือป้ายกระดูกวูแผ่นแรกที่ท่านวูสร้างสำเร็จ แถมยังเป็นป้ายกระดูกวูเพียงแผ่นเดียวของเผ่าพวกนางอีกด้วย
จะบอกว่าไม่เสียดายที่โยนให้หยางเฉิงไปแบบนี้ก็คงเป็นการหลอกตัวเอง
“ท่านวูแห่งเผ่านกกระจอกคราม ป้ายกระดูกวูวิชาก้าวพริบตาแผ่นนี้เป็นผลงานที่ท่านวูของพวกเราสร้างขึ้น”