หืม? นี่ถึงขั้นเปิดไพ่ตายกันแล้วเหรอ?
ไม่คิดจะเสแสร้งต่อแล้วสินะ?
เอาเถอะ ดูท่าคงต้องลงไม้ลงมือกันจริง ๆ
หยางเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาเตรียมใจรับมือเรื่องนี้ไว้แต่แรกแล้ว
พลางคิด มือก็เอื้อมไปแตะป้ายกระดูกวูที่ซ่อนอยู่ในกางเกงหนังสัตว์ ตรงตำแหน่งที่มีเจ้านั่นแข็งโป๊กคั่นอยู่
ข้างในมีป้ายกระดูกวูสำหรับใช้วิชาเพลิงสองแผ่นที่เขาทำเสร็จเมื่อคืน พลังของมันใหญ่เท่ากำปั้น ต่อให้ปล่อยออกมาแล้วทำอันตรายชิวเย่ไม่ได้ อย่างน้อยก็คงทำให้เธอตกใจได้บ้าง
ขณะเดียวกัน หยางเฉิงก็เตรียมจะตะโกนเรียกนักรบตราเผ่าคนอื่นที่ซุ่มอยู่ให้ออกมาลงมือ ใช้ตาข่ายจับชิวเย่เอาไว้
แต่ขณะที่กำลังจะทำเช่นนั้น พลังวูที่แผ่ออกไปของเขาก็รับรู้ได้ถึงเงาคนที่กำลังวิ่งเข้ามาจากไกล ๆ
เหยียนหูกับชางสือ แล้วยังมีหงหยาอีกคน!
เดี๋ยวก่อน เหยียนหูกับชางสือกลายเป็นนักรบตราเผ่าขั้นหกแล้ว!
เพราะเป็นตราเผ่าเดียวกัน ความรู้สึกที่ส่งผ่านมาจากพลังวูทำให้หยางเฉิงรับรู้พลังตราเผ่าของเหยียนหูกับชางสือได้ทันที
ดีเหลือเกิน! คราวนี้รอดแล้ว!
ที่แท้เขาก็ไม่ได้ถ่วงเวลาอยู่ที่นี่เสียเปล่า!
หยางเฉิงดีใจอยู่ในใจ ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวว่า “ถ้าข้าไม่ตกลงล่ะ?”
“งั้นก็อย่าหาว่าข้าลงมือนะ”
ชิวเย่มีสีหน้าเย็นชา มั่นใจว่าตนถือไพ่เหนือกว่า เธอไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย
หยางเฉิงเป็นวูของเผ่านกกระจอกคราม ไม่ใช่วูของเผ่าเถา การสะท้อนกลับของพลังวูเขาจึงไม่มีผลกับเธอ