หลังจากหยางเฉิงกินไปสองสามคำและตักซุปเนื้อเพิ่มอีกชามแล้ว เขาก็ให้พวกหญิงหมอผีอย่างเหยียนหลินกินบ้าง พวกนางต่างเผยสีหน้าเอร็ดอร่อยออกมาทีละคน
เหล่านักรบตราเผ่ายิ่งอดใจไม่ไหว
พอถึงคราวพวกเขากิน จึงเกิด “ศึกแย่งชิง” สะเทือนฟ้าสะเทือนดินขึ้นมา!
ซุปปลา เนื้อ และผักป่าทั้งสี่หม้อดินถูกแย่งจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว
พอกินเข้าปาก เหล่านักรบตราเผ่าก็เบิกตากว้าง พวกเขาเคยคิดว่าหญ้าป่าที่หยางเฉิงเรียกว่าผักคงอร่อย แต่ไม่เคยนึกเลยว่าเมื่อต้มในน้ำซุปจนซึมซับความมันและรสเค็มแล้ว ผักป่าจะอร่อยถึงเพียงนี้
เหล่านักรบตราเผ่าที่ดื่มซุปปลาจนหมดและกินผักป่า ต่างเอ่ยชมจากใจจริง
“ย่าผืนดินเอ๋ย! ซุปปลานี่อร่อยเหลือเกิน!”
“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าหญ้าป่าจะอร่อยขนาดนี้!”
“หญ้าป่าอะไรกัน ไม่ได้ยินที่วูบอกหรือ? นี่เรียกว่าผักป่าต่างหาก!”
“อร่อยมาก พวกเจ้าอย่าแย่งกันสิ ให้ข้ากินอีกหน่อย!”
“เฮ้ย ที่บอกว่าอย่าแย่งกันนี่หมายความว่าอย่างไร? ถ้าพวกข้าไม่แย่ง แล้วจะปล่อยให้เจ้ากินหมดคนเดียวหรือไง?”
……
พวกเขาชมไปพลาง แล้วก็กลับไปหยอกล้อชุลมุนกันอีกครั้ง
ทางแผนกดำรงชีพ พอเหล่านักรบตราเผ่ากินกันใกล้เสร็จ พวกนางก็เริ่มกินส่วนของตัวเองบ้าง แผนกดำรงชีพมีเตาเล็กของตัวเอง
เพราะหยางเฉิงเคยบอกว่า ทุกครั้งที่พวกนางทำตาข่ายได้หนึ่งผืน ก็จะได้สัตว์ร้ายมาเป็นของพวกนางเพิ่มอีกหนึ่งตัว