หลังจากพิสูจน์ประสิทธิภาพของกำแพงเสร็จ ทุกคนก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง แถมยังทำงานกันอย่างขยันขันแข็งยิ่งกว่าเดิม
ทุกคนมองหยางเฉิงด้วยแววตาร้อนใจ อยากทำงานต่อเสียเดี๋ยวนั้น
หยางเฉิงมองท้องฟ้า ช่วงหลายวันนี้อากาศแจ่มใส วันนี้ก็ยังเป็นตอนเที่ยง ยังมีเวลาอีกทั้งบ่ายให้ทำงานต่อได้
แต่พอลูบท้องที่เริ่มแฟบ หยางเฉิงก็ปฏิเสธคำขอของทุกคน แล้วโบกมืออย่างองอาจ “กินข้าวก่อน! กินเสร็จแล้วค่อยทำ!”
“วู้ว!”
ทุกคนส่งเสียงเฮพร้อมกัน ตอนนี้การกินข้าวก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งของเผ่าไปแล้ว
ได้กินข้าวก่อนแล้วค่อยทำงาน แน่นอนว่าดีกว่าเยอะ!
หลายวันนี้ทุกคนเอาแต่สร้างกำแพง จำนวนคนที่ออกล่าสัตว์ในเผ่าจึงลดลง แต่เพราะมีตาข่ายอยู่ แถมหยางเฉิงยังให้คนขุดบ่อน้ำเล็ก ๆ ไว้หลายบ่อ ทุกวันจึงมีปลาหนวดคู่ว่ายเข้ามาไม่ขาดสาย เรื่องอาหารการกินเลยไม่ต้องเป็นห่วง
ยิ่งได้เกลือละเอียดมา อาหารก็ยิ่งมีรสชาติ โดยเฉพาะซุปปลาที่ต้มจากปลาหนวดคู่ในมื้อกลางวัน ดื่มแล้วรสชาติเข้มข้นเป็นพิเศษ!
แต่วันนี้มื้ออาหารมีอะไรแตกต่างออกไป
หยางเฉิงเรียกเซี่ยมาหา
“ท่านวู...” เซี่ยเรียกหยางเฉิงเสียงอ่อย ก่อนจะรู้สึกถึงฝ่ามืออุ่น ๆ ของเขาที่วางลงบนเขากวางของเธอ
สัมผัสอบอุ่นแบบนี้สบายจริง ๆ!
เซี่ยส่งเสียงดีใจในใจ เผลอหรี่ตาลงอย่างมีความสุข