เจอปัญหาเพิ่มมาอีกข้อแล้วสิ
เรื่องการศึกษาของเผ่านกกระจอกครามก็ต้องยกขึ้นมาจัดการให้เป็นเรื่องเป็นราวเสียที
หยางเฉิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลง ใช้พลองไม้ขีดวงกลมบนพื้นแล้วกล่าวว่า “เอาอย่างนี้นะ เหยียนหลิน วงกลมนี้แทนจำนวนคนในเผ่านกกระจอกครามของเรา ลองบอกมาสิว่า เมื่อเทียบกับจำนวนคนในเผ่าเราแล้ว เผ่าลิงดำมีวงกลมกี่วง”
ได้ผลจริงด้วย
พอเปลี่ยนตัวเลขให้เป็นภาพ เหยียนหลินก็เข้าใจขึ้นมาทันที
นางรับพลองไม้ไป ย่อตัวลงเช่นกัน คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วขีดวงกลมบนพื้นหนึ่งวง สองวง สามวง…
นางขีดไปจนถึงวงที่เจ็ดจึงหยุด เอียงคอถามซิ่งว่า “ซิ่ง น่าจะประมาณนี้หรือเปล่า?”
“ยังมีอีก มากกว่านี้อีก”
ซิ่งส่ายหน้า แย่งพลองไม้จากมือเหยียนหลินมา แล้วขีด ‘ครึ่งวง’ ต่อท้ายวงที่เจ็ด
“อืม แบบนี้แหละถูกแล้ว”
ซิ่งพยักหน้าพูด
เจ็ดวงครึ่งงั้นเหรอ?
ตอนนี้เผ่านกกระจอกครามมีคนอยู่ 53 คน
คิดกลม ๆ ว่ามี 50 คน เผ่าลิงดำก็มีเจ็ดวงครึ่ง 50 x 7.5 = 375 คน
เกือบ 400 คนเลยนะ!
โห!
ถ้าอยู่บนโลก จำนวนคนเท่านี้อาจยังสู้คนในหมู่บ้านหนึ่งไม่ได้ด้วยซ้ำ
แต่ในยุคดึกดำบรรพ์ นี่มันเผ่าใหญ่ชัด ๆ!
มิน่าล่ะ เมื่อครู่พอเหยียนหลินกับซิ่งนึกถึงจำนวนคนของเผ่าลิงดำ สีหน้าถึงได้หดหู่กันขนาดนั้น
เฮ้อ ทำไมพอข้ามมิติมา
ถึงต้องเจอปัญหาใหญ่ขนาดนี้ด้วยเนี่ย?!
คนเกือบสี่ร้อย ในยุคที่แม้แต่เครื่องสำริดก็ยังไม่ถือกำเนิดขึ้นมา แค่คิดจะแก้ปัญหาก็ยุ่งยากแล้วจริง ๆ
หยางเฉิงครุ่นคิด หัวคิ้วขมวดมุ่นพลางหาทางจัดการปัญหาใหญ่ตรงหน้า
ส่วนสองสาวหูสัตว์ยืนมองคิ้วที่ขมวดแน่นของหยางเฉิงอย่างกระวนกระวาย