หยางเฉิงเป่าถ้วยน้ำให้คลายร้อน ก่อนยกชามหินขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
ท้องอุ่นวาบ เขาเม้มปากจุ๊บจั๊บอยู่สองที
พูดก็พูดเถอะ น้ำในยุคดึกดำบรรพ์นี่ เมื่อเทียบกับน้ำแร่บนโลกแล้ว กลับมีรสหวานอยู่จาง ๆ จริงด้วย
«เอาละ ทุกคนทำตามวิธีของข้า เป่าน้ำให้คลายร้อนก่อน แบบนี้ก็ไม่ลวกปากแล้ว ดื่มได้เลย» หยางเฉิงกล่าว
ทุกคนฟังคำพูดของเขา
แล้วก็เลียนแบบได้อย่างคล่องแคล่ว เริ่มจากใช้กระบอกไม้ไผ่เทน้ำร้อนลงในชามหิน จากนั้นจึงค่อย ๆ เป่า
เมื่อได้ลิ้มรสน้ำหวานชื่น
ดวงตาของทุกคนก็เป็นประกายทีละคน ตอนแรกจิบทีละน้อย แต่ต่อมาก็ไม่สนแล้วว่าน้ำยังร้อนอยู่บ้าง ยกดื่มรวดเดียวหมด
จากนั้นก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจและผ่อนคลายออกมา
«น้ำร้อนอร่อยสุด ๆ!»
«ดื่มแล้วรู้สึกสบายไปทั้งตัว อุ่นไปหมดเลย!»
«ต่อไปนี้ข้าจะดื่มน้ำร้อนทุกวัน!»
……
ทุกคนพากันชื่นชม ทั้งยังรู้สึกมหัศจรรย์อย่างยิ่ง
เดิมทีเป็นแค่น้ำเย็นธรรมดา พอกรองแล้วนำไปต้ม กลับอร่อยขนาดนี้ได้เชียวหรือ?
«วิชาหมอผี วิชาหมอผีแน่ ๆ!»
หยางเฉิงมองมู่ชิงที่ดื่มน้ำร้อนไปอึกหนึ่งแล้วกระโดดโหวกเหวกอยู่ข้าง ๆ
เขาถึงกับพูดไม่ออก
ขี้เกียจอธิบายให้เจ้าหมอนี่ฟัง หยางเฉิงจึงให้ทุกคนดื่มน้ำต่อ พลางนึกขึ้นได้ว่าสาวหูสัตว์กวางที่ป่วยอยู่ในถ้ำยังไม่ได้ดื่มน้ำ
เขาจึงตักน้ำใส่ชามอีกใบ แล้วเดินเข้าไปในถ้ำ
ด้านหลัง เหยียนหลินกับซิ่งมองแผ่นหลังของหยางเฉิง แล้วหันไปมองน้ำร้อนในมือ