เมื่อเห็นว่าคำพูดของตนทำให้ทุกคนเริ่มคล้อยตาม หยางเฉิงจึงตอกย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้นว่า “อีกอย่าง ถ้าพวกนักรบตราเผ่าของเราออกไปล่าสัตว์ แล้วมีสัตว์ดุร้ายบุกโจมตีเผ่านกกระจอกคราม พวกเจ้าจะรับประกันความปลอดภัยของข้าและคนในเผ่าได้หรือ?”
เหยียนหูลองคิดตามคำพูดของหยางเฉิง ใบหน้าพลันซีดเผือด
นักรบตราเผ่าคือกำลังหลักในการปกป้องเผ่า
หากไม่มีนักรบตราเผ่า ต่อให้สัตว์ดุร้ายบุกโจมตีเผ่า วูและผู้คนที่อยู่ในเผ่าก็ไม่มีทางรอดแน่นอน!
คนอื่น ๆ เองก็นึกถึงผลลัพธ์เช่นนั้น สีหน้าพากันซีดลง
ราวกับมองเห็นทะเลเลือดภูเขาซากศพ เห็นคนในเผ่านกกระจอกครามกลายเป็นกองศพ ถูกสัตว์ดุร้ายรุมกัดกิน
“เพราะฉะนั้น เราควรเตรียมรับมือกับภัยไว้ก่อน และเป็นฝ่ายออกไปสำรวจ” น้ำเสียงของหยางเฉิงอ่อนลง “แค่ให้ข้าออกไปดู บางทีอาจแก้ปัญหาเรื่องน้ำได้ ต่อไปคนในเผ่าจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำอีก”
คำพูดนี้แทงใจเหยียนหูพอดี
หากแก้ปัญหาแหล่งน้ำได้ อย่างน้อยก็จะจัดสรรนักรบตราเผ่าบางส่วนกลับมาได้ ไม่ต้องเสียกำลังคนไปกับการจัดหาน้ำอีก
ถึงตอนนั้นก็จะปกป้องวูได้ดียิ่งขึ้น!
“ได้ วู ข้าตกลง ข้าจะพาท่านไปดูเดี๋ยวนี้” เหยียนหูพยักหน้าอย่างหนักแน่น ก่อนกล่าวต่อว่า “แต่วู เมื่อออกจากเผ่าแล้ว ท่านต้องเดินตามพวกเราให้ดี ห้ามอยู่ห่างกันมาก”
หยางเฉิงไม่มีข้อโต้แย้งและรับปาก
เขาไม่ใช่คนไม่รู้จักหนักเบา ถึงอย่างไรเขาก็เพิ่งเรียนวิชาหมอผีได้ไม่นาน เพิ่งปรับปรุงวิชาสมานแผลได้เท่านั้น