ออกจากเผ่ามาแล้ว สีหน้าของชิวเย่ก็พลันกลับมาเรียบเฉย บรรยากาศรอบตัวน่าเกรงขามจนผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้ ไม่เหลือเค้าความอ่อนโยนยามอยู่ในกระโจมกับน้องสาวเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย
นางก้าวขายาวขาวผ่อง มุ่งหน้าไปยังใจกลางเผ่า
กลางเผ่ามีกระโจมขนาดใหญ่ตั้งอยู่ หลังหนึ่งใหญ่กว่ากระโจมแถวนั้นอย่างน้อยสองเท่า
เมื่อมาถึงหน้ากระโจม
นักรบตราเผ่าสองคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูก็รีบคารวะทันที “หัวหน้าชิว”
ชิวเย่พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “วูบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับข้า”
“ขอหัวหน้าชิวรอสักครู่ พวกเราจะเข้าไปรายงานวู”
นักรบตราเผ่าคนหนึ่งเดินเข้าไปในกระโจม ไม่นานก็ออกมา “วูบอกว่า เชิญเข้าไปได้”
พูดจบ เขากับนักรบตราเผ่าอีกคนก็หลีกทางให้
ชิวเย่เดินเข้าไปด้านใน
ภายในกระโจมตกแต่งด้วยรูปแบบเฉพาะของสังคมดั้งเดิมอยู่ไม่น้อย
รอบด้านแขวนกระดูก เขี้ยว เขาแหลม กระดูกสันหลังและหางของสัตว์ดุร้ายนานาชนิดละลานตา นับไม่ถ้วน
ซากสัตว์ดุร้ายทุกชิ้นไม่เหลือเศษเนื้อติดอยู่เลย มีแต่กระดูกขาวโพลน อีกทั้งจากรูปร่างของกระดูกที่เหลืออยู่ยังพอมองออกได้ว่า ตอนมีชีวิตสัตว์แต่ละตัวต้องตายอย่างน่าสยดสยองเพียงใด
แม้แสงแดดจะลอดช่องว่างเข้ามาทำให้ในกระโจมสว่างอยู่บ้าง แต่ทันทีที่ก้าวเข้ามา ความเย็นยะเยือกก็โถมใส่จนมือเท้าเย็นเฉียบ ชวนให้เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ตรงกลางสุดมีเก้าอี้ทำจากกระดูกตัวหนึ่ง ร่างเล็กจ้อยนั่งอยู่บนนั้น บนศีรษะมีหูแมวเล็ก ๆ สองข้าง ส่วนด้านหลังก็มีหางสั้น ๆ สะบัดไปมา