บทที่ 61 เกลือในเผ่าใกล้หมดแล้ว
ความกังวลของชิวเย่ใช่ว่าจะไร้เหตุผล แต่ฮวาเซวียนยังคงส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า:
“ไม่ ชิวเย่ เจ้าต้องไป เจ้าเป็นนักรบตราเผ่าที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าเถาเรา เป็นนักรบตราเผ่าระดับหก มีเพียงเจ้าที่เดินทางในถิ่นทุรกันดารได้นานขนาดนี้ และตามหาเผ่านกกระจอกครามจนพบได้ หากให้คนอื่นไป ข้าวางใจไม่ลง”
“แต่ว่า...” ใบหน้าเย็นชาของชิวเย่เต็มไปด้วยความลังเล
“ฟังข้าพูดให้จบก่อน” ฮวาเซวียนโบกมือ “ข้าเข้าใจว่าเจ้ากังวล แต่เราจำเป็นต้องรับเผ่านกกระจอกครามเข้ามา เพื่อเพิ่มจำนวนคนในเผ่า ย่อมเลี่ยงความเสี่ยงเล็กน้อยไม่ได้อยู่แล้ว
ส่วนเรื่องอาหาร เจ้าไม่ต้องกังวลมากนัก นักรบตราเผ่าที่จะออกไปกับเจ้าครั้งนี้มีเพียงสามคน นักรบตราเผ่าที่เหลือจะอยู่ในเผ่าต่อไป อาหารจึงไม่ได้ขาดแคลนลงมากนัก”
เมื่อเห็นว่าฮวาเซวียนคิดเรื่องต่าง ๆ ไว้อย่างรอบคอบ ชิวเย่ก็คลายกังวลลงได้เล็กน้อย
“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลง วู ข้าจะพาคนไปเผ่านกกระจอกครามเดี๋ยวนี้” ฮวาเซวียนรับคำ แล้วทำท่าจะหันหลังจากไป
“เดี๋ยวก่อน”
ฮวาเซวียนเรียกนางจากด้านหลัง
ชิวเย่หันกลับมา เห็นฮวาเซวียนกระโดดลงจากเก้าอี้ที่ทำจากกระดูกสีขาว
ขาสั้นจุ๊มจิ๊มทั้งสองข้างก้าวย่างอย่างแมวน้อย มาหยุดตรงหน้าชิวเย่
เพราะฮวาเซวียนสูงแค่ระดับอกของชิวเย่ ชิวเย่จึงต้องก้มหน้าลงมองนาง
“ยื่นมือออกมา” ฮวาเซวียนบอก