นอกจากนี้ ไมยังไม่ทันรอให้หยางเฉิงสั่ง ก็รีบพูดขึ้นทันทีว่า “ท่านวู ข้าจะไปเอาสัตว์ดุร้ายมาสักตัว”
ไม่นาน ไมก็หิ้วหมูเขาแหลมตัวหนึ่งกลับมายืนตรงหน้าทุกคนอีกครั้ง
คราวนี้ตามคำสั่งของหยางเฉิง พวกเขากรีดแผลให้ยาวกว่าฝ่ามือขึ้นมาเล็กน้อย
หยางเฉิงส่งป้ายกระดูกวูให้ชางสือ แล้วให้เขาใช้พลังตราเผ่ากระตุ้นมันเหมือนเดิม
ชางสือรับป้ายกระดูกวูมา พอสังเกตเห็นลายวูบนป้ายเปลี่ยนไป รูปร่างเดิมก็แปรเปลี่ยนไปแล้ว
แต่เขาไม่ได้ถามอะไร
เรื่องป้ายกระดูกวูนั้น แม้ชางสือจะพอรู้อยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ “ผู้เชี่ยวชาญ” เหมือนหยางเฉิง
ชางสือฟังคำสั่งของหยางเฉิง แล้วหันป้ายกระดูกวูไปทางแผลที่ถูกกรีดบนตัวหมูเขาแหลม ก่อนจะกระตุ้นพลังวูบนป้าย
สามนาทีต่อมา
แสงสีเขียวมรกตที่กะพริบอยู่หยุดลง แผลบนตัวหมูเขาแหลมซึ่งยาวกว่าฝ่ามือเล็กน้อยสมานสนิทแล้ว
ส่วนแสงสีเขียวมรกตบนป้ายกระดูกวูยังคงกะพริบอยู่ เพียงแต่จางลงไปมาก ดูท่าพลังวูที่เก็บไว้ข้างในจะยังเหลืออยู่อีกนิดหน่อย
ไม่ใช่แค่เหยียนหูกับเหมาเท่านั้นที่อ้าปากค้าง
แม้แต่ชางสือกับไมที่เตรียมใจไว้ก่อนแล้วก็ยังยืนตะลึง
พวกเขาเคยคิดถึงอานุภาพของป้ายกระดูกวู ว่ามันรักษาบาดแผลได้ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าป้ายกระดูกวูที่หยางเฉิงทำให้จะรักษาแผลที่ยาวเกินฝ่ามือได้ แถมดูเหมือนจะรักษาได้มากกว่านั้นอีก!
อย่าลืมสิ นี่เพิ่งเป็นป้ายกระดูกวูชิ้นที่สามที่หยางเฉิงทำขึ้นมาเท่านั้น!