หยางเฉิงมั่นใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้อยู่บนโลกอีกต่อไป
ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงปากถ้ำ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สว่างราวสายน้ำ
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า อ้าปากค้างเล็กน้อย
โลกใบนี้มีดวงจันทร์เหมือนกับโลกของเขา
แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกันก็คือ
บนท้องฟ้ามีดวงจันทร์อยู่สองดวง
ดวงหนึ่งใหญ่ ดวงหนึ่งเล็ก
ดวงใหญ่มีขนาดพอ ๆ กับดวงอาทิตย์ ส่วนดวงเล็กก็มีขนาดพอ ๆ กับดวงจันทร์ที่มองเห็นจากโลก
ดวงหนึ่งออกเหลือง อีกดวงออกขาว
ดวงหนึ่งอยู่ทางตะวันตกค่อนไปทางใต้ อีกดวงอยู่ทางตะวันออกค่อนไปทางเหนือ
แต่เอาเข้าจริง หยางเฉิงก็ไม่รู้ทิศทางที่แน่ชัดนัก
ตั้งแต่มาที่นี่จนถึงตอนนี้ เขายังไม่รู้เลยว่าทางไหนคือเหนือ ทางไหนคือใต้
ทำได้แค่ใช้ทิศที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้ามาคาดเดาทิศอื่น ๆ
แต่พอเงยหน้ามองดวงจันทร์ดวงใหญ่กับดวงเล็กบนท้องฟ้า เขาก็เริ่มสงสัยขึ้นมา
สนามแม่เหล็กของดาวดวงนี้ยังมีขั้วเหนือกับขั้วใต้อยู่หรือเปล่า?
ดาวดวงนี้ยังหมุนจากตะวันตกไปตะวันออกอยู่ไหม?
ถ้ามันหมุนจากเหนือไปใต้ล่ะ? หรือจากตะวันตกเฉียงเหนือไปตะวันออกเฉียงใต้?
แล้วจะกำหนดทิศทางกันอย่างไรดี?
หยางเฉิงคิดไม่ออก แถมยังเริ่มคิดวนเป็นวงกลม
เขาจึงเอาแต่จ้องดวงจันทร์ใหญ่เล็ก สีเหลืองกับสีขาว แล้วเหม่อลอยไปเรื่อย
……
ภายในถ้ำซึ่งอยู่ไม่ไกลด้านหลังเขา
เหยียนหูกับชางสือมองแผ่นหลังผอมบางของหยางเฉิง พลางพูดคุยกัน
เหยียนหูกล่าวว่า “ชางสือ ข้าว่าท่านวูคนใหม่ของเราไม่ธรรมดาเลย เมื่อครู่ข้าได้ยินมู่ชิงเล่าว่า ก่อนจากไป ท่านวูสั่งให้พวกเราตั้งใจฟังคำพูดของท่านวูคนใหม่ ห้ามขัดแม้แต่นิดเดียว เพราะเขาจะพาเผ่านกกระจอกครามของเราให้กลายเป็นเผ่าใหญ่ได้!”