“อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”
หยางเฉิงไม่ได้รู้สึกแปลกใจ เขาเคยอ่านข้อมูลมาแล้วว่าสังคมดึกดำบรรพ์ไม่เหมือนยุคปัจจุบัน ไม่มีกิจกรรมบันเทิงให้ทำมากมาย
ผู้คนในสังคมดึกดำบรรพ์ นอกจากทำเรื่องอย่างว่าแล้ว ก็เอาแต่ต่อยตีกัน
ในสายตาหยางเฉิง การที่เหยียนหูกับชางสือต่อยตีกันเป็นเรื่องปกติเสียยิ่งกว่าปกติ ขอแค่ไม่บาดเจ็บหรือถึงตายก็พอ
“เอาละ ดึกมากแล้ว พวกเจ้าสองคนเลิกเล่นได้แล้ว ไปนอนกันเถอะ”
หยางเฉิงกำชับ ก่อนจะเดินลึกเข้าไปในถ้ำ
แต่สิ่งที่เขาไม่ทันสังเกตก็คือ
หลังจากเขาเดินจากไป เหยียนหูกับชางสือก็เรียกเหยียนหลินกับซิ่งมาหาตัวเอง แล้วพร่ำสอนอยู่พักใหญ่ ไม่รู้ว่าพูดอะไรกันบ้าง รู้แต่ว่าทำเอาสาวหูสัตว์ทั้งสองหน้าแดงก่ำ
ถ้ำที่เผ่านกกระจอกครามหาเจอนั้นกว้างใหญ่มาก มีพื้นที่พอ ๆ กับสนามฟุตบอลครึ่งสนาม คนกว่าห้าสิบคนอยู่ข้างในได้สบาย แถมยังเหลือที่ว่างอีกเยอะ
หยางเฉิงเดินอยู่สองนาที ก็มาถึงที่พักของตน
มันอยู่ด้านในสุดของถ้ำ มีการเอาหินมาก่อเป็นกำแพงบดบังสายตาคนอื่นได้เล็กน้อย
ห่างออกไปราวยี่สิบถึงสามสิบเมตรเป็นที่พักของเหล่านักรบตราเผ่า
แค่หยางเฉิงตะโกนเรียก ด้วยความเร็วของนักรบตราเผ่า พวกเขาก็จะมาถึงได้ภายในสองสามวินาที ปลอดภัยเป็นอย่างยิ่ง
นอกจากนี้ บนผนังยังมีช่องระบายอากาศอยู่ช่องหนึ่ง
ลมกลางคืนพัดผ่านช่องเล็ก ๆ เข้ามา ทำให้บริเวณนี้เย็นสบายมาก
แต่พอถึงฤดูหนาวก็ต้องอุดมันไว้
ตอนกลางวันหยางเฉิงจงใจให้คนมาก่อกองไฟไว้ตรงที่พักของเขา
เมื่อมาถึง เขาก็เห็นสาวหูสัตว์ร่างเล็กคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างกองไฟ กึ่งหลับกึ่งตื่นพลางโยนฟืนเข้าไปในกองไฟเป็นระยะ