br /> มองเปลวไฟที่เหยียนหลินจุดขึ้นด้วยมือตัวเองแล้ว ดวงตาของเหยียนหูก็แทบถลนออกจากเบ้า
เขาอ้าปากค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เหล่านักรบหน่วยล่าสัตว์คนอื่น ๆ ก็อ้าปากตาค้างไม่ต่างกัน บางคนถึงกับขยี้ตา เพราะคิดว่าภาพที่เห็นเป็นภาพลวงตา
เหยียนหูยืนอึ้งอยู่พักใหญ่กว่าจะได้สติ แล้วจึงถามเสียงตะกุกตะกักว่า “อาหนี่ นี่มันเรื่องอะไรกัน? หรือว่า... หรือว่าเจ้าเรียนวิชาหมอผีเป็นแล้ว?”
“ฮี่ ๆ วูเป็นคนสอนข้าเอง” เหยียนหลินตอบอย่างภาคภูมิใจ “แต่เขาบอกว่านี่ไม่ใช่วิชาหมอผี เป็นทักษะการใช้ชีวิตอย่างหนึ่งต่างหาก”
“ทักษะการใช้ชีวิต?” เหยียนหูพึมพำกับตัวเอง ไม่เข้าใจความหมายของคำพวกนี้เลย
ตอนนั้นเอง ซิ่งก็ทนไม่ไหวแล้ว
นางไม่อยากเห็นเหยียนหลินเด่นอยู่คนเดียว จึงเดินออกมาจากฝูงชน
นางวิ่งไปหยุดตรงหน้าชางสือ เท้าเอวแล้วพูดว่า “ท่านพ่อ ข้าก็ก่อไฟเป็นเหมือนกัน”
ชางสือเพิ่งได้สติจากความตกตะลึงเมื่อครู่ พอได้ยินซิ่งพูดก็ชะงักไปอีกครั้ง
“หา? ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า? เจ้าเองก็ทำเป็นด้วยหรือ?”
ซิ่งเป็นคนลงมือทำมากกว่าพูด จึงไม่เสียเวลาพูดพร่ำ
หลังจากหาอุปกรณ์ได้แล้ว นางก็ย่อตัวลงกับพื้น เริ่มเจาะไม้ก่อไฟ
นางทำได้รวดเร็วมาก เร็วกว่าเหยียนหลินราว 20 กว่าวินาทีเสียอีก แป๊บเดียวก็ก่อไฟขึ้นมาได้หนึ่งกอง
เมื่อคำนวณแล้วว่าตัวเองใช้เวลาน้อยกว่าเหยียนหลิน ซิ่งก็ลุกขึ้นยืน ปัดมือ แล้วสะบัดหางที่เหมือนซัคคิวบัสไปมาอย่างภาคภูมิใจ พลางมองเหยียนหลิน