“ได้ ๆ พวกเจ้าสองคนก็มีความดีความชอบเหมือนกัน” หยางเฉิงหันไปทางเหมาแล้วสั่งว่า “เหมา ไปตัดเนื้อมาอีกสองชิ้น”
“ได้เลย!” เหมาตอบรับ ก่อนจะตัดเนื้อสองชิ้นจากซากแกะขนยาวมาให้
เหยียนหลินกับซิ่งยิ้มแก้มปริ ต่างคนต่างรับเนื้อไปคนละชิ้น
แต่แค่นั้นยังไม่พอ ทั้งสองเขย่าแขนหยางเฉิง “ท่านวู ยังมีงานอะไรอีกไหม พวกเราก็อยากช่วยงานเผ่าเหมือนกัน”
“อืม...”
หยางเฉิงดึงแขนออกจากอ้อมกอดของสาวหูสัตว์ทั้งสอง แล้วเอามือเท้าคางครุ่นคิด ก่อนเอ่ยว่า “เอาอย่างนี้แล้วกัน นักรบตราเผ่าต้องออกไปล่าสัตว์อยู่บ่อย ๆ กำลังคุ้มกันเผ่าก็เลยไม่พอ พวกเจ้าสองคนรับหน้าที่ลาดตระเวนเผ่าไปก็แล้วกัน ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ให้รีบมารายงานข้าทันที”
“ขอบคุณท่านวู!”
พอได้รับมอบหมายงาน สาวหูสัตว์ทั้งสองก็พอใจสุด ๆ!
ถึงกับเป็นฝ่ายเอามือหยางเฉิงไปวางบนหัวตัวเอง แล้วเริ่มเอาหัวถูไถเสียด้วย
แต่ไม่รู้เลยว่าสายตาของคนอื่นที่มองพวกเธอ ราวกับกำลังมองคนโง่ไม่มีผิด
เหยียนหูกับชางสือสบตากัน ก่อนจะส่ายหน้าและถอนหายใจพร้อมกัน
เอาเถอะ ลูกสาวโง่ ๆ สองคนนี้คงหมดหวังแล้ว
ที่จริงเนื้อก็ต้องแบ่งให้คนในเผ่าอย่างเหยียนหลินกับซิ่งคนละชิ้นอยู่แล้ว
ส่วนงานตรวจตราคุ้มกันเผ่า ก็เป็นหน้าที่ของพวกเธอมาตลอด
หยางเฉิงแค่เอาเนื้อส่วนที่เดิมทีก็จะแบ่งให้สาวหูสัตว์ทั้งสองมาให้ แล้วพูดถึงงานที่พวกเธอต้องทำตามปกติ แค่นี้ก็ทำเอาทั้งคู่ดีใจจนแทบลอยขึ้นฟ้า