กอดกันอยู่นานพอสมควร
หงหยาและม่ายถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าหยางเฉิงยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าทั้งคู่พลันเผยรอยยิ้มกระอักกระอ่วน ก่อนรีบเดินเข้าไปคุกเข่าข้างหนึ่งคารวะพร้อมกล่าวว่า “วู พวกเรากลับมาแล้ว!”
“อืม ลุกขึ้นเถอะ กลับมาก็ดีแล้ว!”
หยางเฉิงยิ้มอย่างเป็นกันเอง พลางช่วยพยุงทั้งสองขึ้นมา ชวนให้รู้สึกเหมือนเล่าปี่กำลังช่วยจูล่งไม่มีผิด
พอเห็นหยางเฉิงลงมือพยุงพวกเขาด้วยตัวเอง แถมยังแสดงท่าทีสนิทสนมอย่างยิ่ง
หงหยากับม่ายก็พลันตื่นเต้นจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
“วู นี่คือเกลือสินเธาว์ที่พวกเราแลกมาจากซากสัตว์ร้ายกับน้ำ!”
ทั้งสองที่ยังตื่นเต้นไม่หายรีบปลดถุงหนังสัตว์บนหลังออก วางลงตรงหน้าทุกคน แล้วรายงานผลการเดินทางครั้งนี้
เมื่อทุกคนเห็นว่าเป็นเกลือสินเธาว์จำนวนไม่น้อย บรรยากาศก็พลันคึกคักขึ้น ใบหน้าแต่ละคนยิ้มกว้าง
มู่ชิงคว้าเกลือสินเธาว์ขึ้นมากำหนึ่ง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยยิ้มจนกลายเป็นดอกเบญจมาศ “ดีมาก ดีมาก!”
หงหยากับม่ายเห็นแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ ถึงในเผ่าจะขาดเกลือ แต่เห็นเกลือสินเธาว์แค่นี้ ทุกคนก็ไม่น่าจะดีใจจนออกนอกหน้าได้ขนาดนี้นี่นา!
เกลือพวกนี้ก็ไม่ได้อร่อยสักหน่อย ทั้งขมทั้งฝาด
ตอนนั้นเอง ชิวเย่กับพวกก็ค่อย ๆ เดินมาถึง
ยิ่งเข้าใกล้กำแพงดิน ความตื่นตะลึงในใจพวกเขาก็ไม่ได้ลดลง กลับยิ่งเพิ่มขึ้น