“นักรบม่าย ที่เจ้าพูดมาจริงหรือ? ปลาหนวดคู่จะอร่อยขนาดนั้นเชียว?”
“ใช่สิ ไม่ได้หลอกกันใช่ไหม?”
“ทั้งลื่นทั้งนุ่ม สัตว์ร้ายก็มีเนื้อแบบนี้ไม่ใช่หรือ?”
……
เหล่านักรบตราเผ่าต่างพากันถามเซ็งแซ่
“มันไม่เหมือนกันนะ ถึงเนื้อสัตว์ร้ายที่วิ่งอยู่บนดินจะอร่อยและนุ่ม แต่รสชาติไม่เหมือนเนื้อปลาหนวดคู่ที่ข้าพูดถึงเลย เนื้อปลาหนวดคู่อร่อยกว่าพวกมันตั้งเยอะ
อืม... จะอธิบายยังไงว่าทั้งลื่นทั้งนุ่ม ข้าก็พูดไม่ถูกหรอก พวกเจ้าได้กินแล้วก็จะรู้เอง”
พูดถึงตรงนี้ ม่ายหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะคิกคักแล้วชี้ไปทางชิวเย่ “ฮ่า ๆ ส่วนจะอร่อยหรือไม่ พวกเจ้าถามนักรบชิวเย่แห่งเผ่าตัวเองดูก็ได้ ดูสีหน้าของนางสิ ก็รู้แล้วว่าปลาหนวดคู่อร่อยหรือเปล่า”
คนอื่น ๆ ในเผ่าเถาหันไปมองชิวเย่พร้อมกัน เห็นนางเผยสีหน้ารำลึกถึงรสชาติและคาดหวังออกมาอย่างที่หาได้ยาก
พอชิวเย่เห็นทุกคนจู่ ๆ ก็หันมามอง สีหน้าที่เผยออกมาก็หุบลง ก่อนกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม แล้วตวัดสายตาเย็นเยียบไปทางม่าย
แรงกดดันจากนักรบตราเผ่าขั้นหก ไม่ใช่สิ่งที่นักรบตราเผ่าระดับต่ำจะต้านทานได้
เมื่อถูกชิวเย่มองด้วยสายตาเย็นชา ม่ายก็หัวเราะแห้ง ๆ ทันที ไม่กล้าล้อเล่นกับนางอีก แล้วหันไปเร่งฝีเท้าเดินทาง
คนอื่น ๆ เองก็พากันกลั้นหายใจ ไม่กล้าพูดมาก
แต่ในใจกลับเชื่อคำพูดของม่ายแล้ว แม้แต่นักรบตราเผ่าที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างชิวเย่ ผู้เย็นชาอยู่เสมอ ยังอดเผยสีหน้าเช่นนั้นไม่ได้ ปลาหนวดคู่จะต้องอร่อยขนาดไหนกันนะ?