“ไม่มีปัญหา”
หยางเฉิงพยักหน้า แล้วเริ่มนับถุงหนังสัตว์ที่วางอยู่บนพื้น
ครั้งนี้นักรบจากเผ่าเถาที่มาเผ่านกกระจอกครามมีทั้งหมด 5 คน แต่ละคนพกถุงหนังสัตว์มาคนละ 6 ใบ รวมเป็น 30 ใบพอดี
ตามกติกาแลกเปลี่ยนที่หยางเฉิงกำหนดไว้ก่อนหน้านี้ เกลือในถุงหนังสัตว์ 1 ใบแลกซากสัตว์ร้ายได้ 2 ตัว หรือแลกน้ำใสสะอาดได้ 1 ถัง
ถุงหนังสัตว์ 30 ใบก็แลกซากสัตว์ร้ายได้ 60 ตัว หรือแลกน้ำใสสะอาดได้ 30 ถัง
สำหรับเผ่านกกระจอกครามแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่นับเป็นอะไรเลย
ในทางกลับกัน เกลือในถุงหนังสัตว์แต่ละใบมีน้ำหนักราว 15–16 ชั่ง เมื่อนำมากรองและบดก็จะได้เกลือป่นละเอียด 2 ชั่ง ถุงหนังสัตว์ 30 ใบจึงเท่ากับเกลือป่นละเอียดประมาณ 60 ชั่ง
เมื่อนับรวมกับเกลือสินเธาว์ที่แลกมาก่อนหน้านี้ ก็มีพอให้คนในเผ่านกกระจอกครามกว่า 50 คนใช้ได้นานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว!
พวกเหยียนหูที่อยู่รอบ ๆ พอเห็นเกลือที่คนจากเผ่าเถาวางไว้บนพื้น ก็ยิ่งพากันฮือฮา
แต่ละคนเผยสีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด จนหงหยาและไม้ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ ทุกคนเป็นอะไรกันไปแล้ว?
เกลือรสชาติแย่พวกนี้เอง ไม่เห็นต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลย?
ชิวเย่เห็นความตื่นเต้นของคนเผ่านกกระจอกครามเช่นกัน ในใจก็สงสัยไม่แพ้กัน
หือ? เกลือสินเธาว์พวกนี้เป็นที่ต้องการของเผ่านกกระจอกครามขนาดนั้นเลยหรือ?
ไม่น่าใช่นะ คราวก่อนที่ทิ้งถุงหนังสัตว์ไว้สองสามใบ คนเผ่านกกระจอกครามก็ดีใจอยู่หรอก แต่ไม่ได้ดีใจถึงขั้นนี้นี่นา