ชาวเผ่าทุกคนย่างเนื้อกันอย่างชำนิชำนาญ
ไฟแรงแค่ไหน เนื้อก็สุกเร็วเท่านั้น
พอเนื้อย่างสุก พวกเขาก็โรยเกล็ดเกลือสินเธาว์ลงไป
「ท่านวู เชิญรับค่ะ...」
สุดท้าย เซี่ยผู้บอบบางก็หยิบเนื้อสัตว์ร้ายย่างสุกชิ้นหนึ่งมายื่นให้หยางเฉิง
ในเผ่านกกระจอกคราม หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน เมื่อหยางเฉิงอยู่ที่นั่น ปกติเขาจะเป็นคนเริ่มกินก่อน หลังจากเขากินแล้วคนอื่นถึงจะกินได้
หยางเฉิงรับเนื้อย่างมา มองผงสีน้ำตาลอมเหลืองที่โรยอยู่ด้านบนแล้วขมวดคิ้ว
เขาค่อย ๆ กัดอย่างระมัดระวัง เคี้ยวอยู่สองสามที
รสชาติดั้งเดิมของเนื้อย่างไม่เลว เนื้อสัตว์ร้ายระดับหกส่วนใหญ่เป็นเนื้อแดง แทบไม่มีมัน อีกทั้งเนื้อสิงโตเขี้ยวดาบยังแน่นคล้ายเนื้อวัว
แต่พอใส่เกลือสินเธาว์ลงไป หยางเฉิงก็สัมผัสได้ถึงรสขมฝาดในปาก เคี้ยวไปสองสามทีก็คายทิ้ง
「เป็นอะไรไปหรือ ท่านวู?」
เมื่อเห็นหยางเฉิงกัดไปคำหนึ่งแล้วคายทิ้ง เซี่ยร่างเล็กก็ตกใจจนแทบร้องไห้ คิดว่าเนื้อมีปัญหา
ปกติหน้าที่นำเนื้อมาให้หยางเฉิงมักเป็นของเหยียนหลินกับซิ่ง
แต่เมื่อคืนสาวหูสัตว์ทั้งสองคนตื่นเต้นกันเกินเหตุ กว่าจะเข้านอนก็ค่ำมาก ตอนนี้ยังไม่ตื่น เซี่ยจึงสบโอกาสเข้าให้
ใครจะคิดว่าเนื้อที่เอามาให้หยางเฉิงกินจะถูกเขาคายทิ้ง
รู้ตัวว่าท่าทางของตนทำให้เซี่ยตกใจ หยางเฉิงรีบลูบเขากวางของเธอแล้วพูดว่า 「ไม่เป็นไร ไม่ใช่เนื้อมีปัญหาหรอก แค่ข้าไม่ชินกับเกลือที่โรยอยู่ข้างบน」