“ใช่แล้ว นอกจากซากสัตว์ร้ายแล้ว น้ำที่พวกเจ้าดื่มก่อนหน้านี้ก็เอามาแลกได้เหมือนกัน” หยางเฉิงยิ้มกล่าว “เกลือหนึ่งถุงหนังสัตว์แลกซากสัตว์ร้ายได้สองตัว หรือจะแลกน้ำหนึ่งถังไม้ไผ่ก็ได้”
ถุงหนังสัตว์ที่หยางเฉิงพูดถึงนั้นบรรจุเกลือสินเธาว์หนักราว 15-16 ชั่ง มากพอให้เผ่านกกระจอกครามกินได้สบาย ๆ ตั้งห้าหกวัน
แต่พอคิดถึงเรื่องกรองเกลือแล้ว เกลือสินเธาว์หนัก 15-16 ชั่งอาจเหลือแค่ไม่กี่ชั่งก็ได้
“จริงหรือ?!”
ใบหน้าเย็นชาของชิวเย่เผยความยินดีออกมาเล็กน้อย
ข้อเสนอของหยางเฉิงทำให้นางหวั่นไหวอย่างยิ่ง
สำหรับเผ่าเถาของพวกนาง เกลือสินเธาว์หนึ่งถุงหนังสัตว์ แค่เอาทวนไปเคาะกำแพงหินก้อนนั้นแรง ๆ สักที ก็ได้มาแล้ว
แต่เอามาแลกซากสัตว์ร้ายได้ถึงสองตัวเชียวนะ! นั่นเป็นอาหารหนึ่งมื้อของคนทั้งเผ่าพวกนางเลย!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงน้ำรสชาติดีขนาดนั้น
พอนึกถึงรสชาติของน้ำต้ม ชิวเย่กับคนอื่น ๆ ก็อดเลียริมฝีปากไม่ได้
“ตกลง วูแห่งเผ่านกกระจอกคราม ข้ายอมแลกกับพวกเจ้า!”
ชิวเย่พยักหน้า ก่อนเอ่ยอย่างลำบากใจว่า “แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีเกลือติดตัวแล้ว...”
“ไม่เป็นไร ข้าเชื่อใจเผ่าเถาของพวกเจ้า ให้คนไปกับพวกเจ้าก่อน เอาซากสัตว์ร้ายกลับไป แล้วค่อยเอาเกลือมาให้ทีหลัง”
หยางเฉิงโบกมืออย่างใจกว้างสุด ๆ
ช่วงหลายวันที่ผ่านมาพวกเขาล่าสัตว์กันอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้เผ่านกกระจอกครามมีอาหารเหลือเฟือ กินไม่หมดในคราวเดียว ทิ้งไว้นานเข้าก็เสียเปล่า
เอาให้ชิวเย่กับพวกนางพอดี จะได้แก้ปัญหาอาหารล้นและเกลือขาดแคลนไปพร้อมกัน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว