พอเห็นสีหน้ามึนงงของพวกเขา หยางเฉิงก็ตบหน้าผากตัวเอง
เอาอีกแล้ว ลืมไปอีกว่ามนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์พวกนี้ฟังไม่รู้เรื่อง
“ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร ฟังข้าก็พอ เอาอย่างนี้ นักรบตราเผ่า 4 คนอยู่ล่าสัตว์ ส่วนคนที่เหลือไปโค่นต้นไม้ให้หมด”
หยางเฉิงชี้ไปยังตอไม้ข้างตัวแล้วบอกว่า “เอาต้นไม้ที่หนาประมาณนี้เท่านั้น หนากว่านี้ไม่เอา บางกว่านี้ก็ไม่เอา”
ตอไม้นี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางราว 1.5 เมตร ถ้าอยู่บนโลกก็นับว่าเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ที่พบเห็นได้ไม่บ่อยนัก ส่วนมากต้องเติบโตมานานหลายปี
แต่ในสังคมดึกดำบรรพ์แห่งนี้ จากที่หยางเฉิงเคยเห็นต้นไม้ในป่ามา ต้นไม้ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.5 เมตรแบบนี้มีอยู่เกลื่อนกลาด
“ได้ขอรับ วู”
เหยียนหูพยักหน้า จากนั้นก็เดินเข้ามาอุ้มตอไม้ขึ้นมาโดยไม่คิดอะไร แล้วเตรียมจะเดินจากไป
“เดี๋ยว ๆ เหยียนหู เจ้าอุ้มตอไม้นี่ไปทำไม?” หยางเฉิงถามอย่างงุนงง
“ก็เอาไปใช้เทียบขนาดสิขอรับ วูไม่ได้บอกหรือว่าต้องการต้นไม้ที่หนาเท่านี้?” เหยียนหูตอบหน้าตาเฉย ราวกับเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่สุดในโลก
หยางเฉิงตบหน้าตัวเอง
มนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์นี่นะ!
“วางลงก่อน” หยางเฉิงบอกเหยียนหูอย่างจนใจ ก่อนหันไปพูดกับชางสือว่า “ชางสือ ไปหากิ่งไม้มาให้ข้าสักหน่อย”
ชางสือรับคำแล้วไปหากิ่งไม้มาห้า หกกิ่งอย่างรวดเร็ว
หยางเฉิงรับมา วางกิ่งไม้กิ่งหนึ่งทาบตรงกลางตอไม้เพื่อเทียบขนาด จากนั้นขีดเส้นขวางไว้ที่ปลายด้านหนึ่ง แล้วหักกิ่งไม้ออกเป็นสองท่อนตรงรอยขีด