“เอาละ พวกเจ้าสามคนเลิกจ้องข้าแบบนั้นได้แล้ว ทุกคนพักกันพอหรือยัง? ถ้าพอแล้วก็กลับไปทำงานต่อ!”
หยางเฉิงมองเหล่าคนที่พักจนหายเหนื่อยอยู่ไกล ๆ แล้วชูกำปั้นขึ้นพลางกล่าวว่า “เร่งมือกันอีกหน่อย พยายามสร้างกำแพงด้านนี้ให้เสร็จภายในไม่กี่วันนี้!”
ภายใต้คำสั่งของหยางเฉิง เผ่านกกระจอกครามก็เริ่มงานก่อสร้างกำแพงกันอย่างคึกคักอีกครั้ง
เวลาผ่านไปอย่างเงียบงันถึงห้าวัน
ตลอดหลายวันนี้ หยางเฉิงคอยควบคุมและชี้แนะทุกคนทำงานในตอนกลางวัน ส่วนกลางคืนก็ศึกษาฝึกฝนวิชาหมอผี
อักษรวูของวิชาก้าวพริบตาเดิมมี 15 ตัว หลังจากหยางเฉิงปรับปรุงแล้วก็เหลือเพียง 11 ตัว
ยิ่งมีอักษรวูน้อย อานุภาพของวิชาหมอผีก็ยิ่งร้ายกาจ
เดิมทีวิชาก้าวพริบตาก็ช่วยเพิ่มความเร็วได้ครึ่งหนึ่งอยู่แล้ว พอหยางเฉิงปรับปรุงเสียใหม่ ตอนนี้กลับเพิ่มความเร็วได้ถึงสองเท่า
เหยียนหูและคนอื่น ๆ ถึงกับร้องอุทานว่าหยางเฉิงเรียนวิชาหมอผีได้อีกวิชาภายในเวลาไม่กี่วัน ทั้งยังเพลิดเพลินกับความรู้สึกเป็นอิสระไร้พันธนาการเมื่อเคลื่อนไหวได้รวดเร็วยิ่งขึ้น
งานขนย้ายไม้และดินทรายก็เร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!
หยางเฉิงลองใช้วิชาก้าวพริบตากับตัวเองด้วย เมื่อเสริมวิชาเข้าไปแล้ว เขาก็เดินเหินได้คล่องแคล่วขึ้นมาก ก้าวเดียวไปได้ไกลกว่าสองเมตร
ถึงความเร็วหลังใช้วิชาก้าวพริบตาจะเร็วกว่าเผ่าทั่วไปเพียงนิดเดียว แต่อย่างน้อยก็ทำให้เขาน้ำตาซึมด้วยความปลื้มใจ!